Kensington Plantation House, Vooroorlogse plantagewoning in Eastover, Verenigde Staten.

Het Kensington Plantation House is een landhuisresidentie in Richland County met een centrale koperen koepel en zijvleugels verbonden door boogcolonnades aan beide zijden. De structuur vertoont Second Empire-architectuurelementen met symmetrisch ontwerp in de gehele uitvoering.

Matthew Richard Singleton hernoemde de plantage tot Kensington na zijn terugkeer uit Europa en de erfenis van zijn vader, kolonel Richard Singleton. Het landhuis werd tussen 1851 en 1854 gebouwd naar ontwerp van de Charleston-architecten Edward Culliatt Jones en Francis D. Lee, geïnspireerd op het Louvre en het paleis van Fontainebleau. Tot slaaf gemaakte vaklieden schaafden cipres- en dennenhout, vormden bakstenen, mengden pleister en smeedden ijzerwerk. Het huis bleef tot 1910 in de familie Singleton, werd in 1971 op het National Register geplaatst en begin jaren 1980 door Union Camp gerestaureerd.

De naam Kensington verving Headquarters nadat Matthew Richard Singleton en zijn vrouw Martha Rutledge Kinloch de locatie in de jaren 1840 overnamen. Jacob Stroyer, hier als kind tot slaaf gemaakt, beschreef later in zijn autobiografie My Life in the South zijn opleiding tot stalknecht en de 15 paarden, 80 runderen en 217 varkens die hij verzorgde.

De woning ligt ten oosten van Eastover en is bereikbaar via South Carolina Highway 764, wat gemakkelijk bereikbaar maakt met auto. Bezoekers dienen rekening te houden met de landelijke locatie, aangezien vooraf plannen nodig kan zijn en voorzieningen in de omgeving beperkt kunnen zijn.

De driedelige porte-cochere heeft gewijzigde Korinthische bogen en pilasters met geitenkoppen, een detail dat de Charleston-architecten Edward Culliatt Jones en Francis D. Lee ontleenden aan het Louvre en het kasteel van Fontainebleau. Het cipressen- en dennenhout, de bakstenen, het stucwerk en het smeedwerk van het landhuis werden tussen 1851 en 1854 door tot slaaf gemaakten van de plantage gemaakt.