The Hess Homestead, Historische mennonietische boerderij in Lancaster County, Verenigde Staten.

De Hess Homestead is een mennonitische boerderij bij Lititz in Lancaster County, Pennsylvania, met een blokhut uit omstreeks 1744, een stenen woonhuis uit 1778 ernaast, een zomerkeuken in vakwerk uit omstreeks 1850 en een oliemolen uit 1769 op aangrenzende percelen. Het twee verdiepingen tellende blokhut heeft afwisselend donkere en lichte horizontale balkenwanden, een rode daklijn, een stenen fundering, een centrale ingang met een klein zadeldak op palen, een rode deur met donker ruitpatroon en twee bakstenen schoorstenen.

Het perceel werd in 1730 opgemeten als 200 acre voor Hans Hess, die in 1717 met zijn vrouw Magdalena was geëmigreerd; in 1735 kreeg de familie de titel van de zonen van William Penn. Hun zoon Jacob bouwde in de jaren 1730 het eerste huis, en rond 1744 volgde het huidige blokhut voor zijn weduwe Veronica. Een stenen huis uit 1778 met de initialen C. H. werd voor Christian Hess gebouwd; het erf bleef tot 1922 in de familie en werd in 1985 gekocht en gerestaureerd door Clarke E. Hess.

De blokhut en het stenen huis deden tot 1856 ook dienst als bijeenkomsthuis voor de plaatselijke mennonitische gemeente, toen nabij de eerste mennonitische kerk van de familie Hess werd gebouwd. De mennonitische predikant Jonas Hess, die de boerderij met zijn vrouw Annie Franck Hess bezat, is een van de familieleden die met die gemeente verbonden waren. In het blokhuis blijven de Duitse kamernamen bewaard: Kueche, Stube en Arbeitsraum.

De gebouwen staan op verschillende aangrenzende particuliere percelen langs Lititz Run Road; het blokhut, het stenen woonhuis van 1778 en de oliemolen van 1769 vormen geen één open terrein. De voordeur van het blokhut komt uit in een centrale gang, de plattegrond doorganengiges Haus, met daaromheen de Kueche, Stube en Arbeitsraum; in de gevelsteen van het stenen huis ernaast staan 1778 en de initialen C. H.

Het logboekenhuis toont een zeldzame Duitse bouwmethode genaamd Blockstanderbau die verticale houten palen in de hoeken gebruikt in plaats van volledige horizontale boomstammen. Deze bouwwijze was gebruikelijk in de vroege koloniale periode, maar werd geleidelijk vervangen door andere methoden, waardoor overlevende voorbeelden zoals deze vrij zeldzaam zijn.