Zámka, Hoogtebewoning en walburcht in Praag-Bohnice, Tsjechië

Zámka is een hooggelegen nederzetting en een walburcht op een driehoekige landtong boven de rechteroever van de Moldau in Praag-Bohnice. De noordzijde daalt af naar het Drahany-dal, terwijl de westelijke rotswand door een steengroeve is veranderd. Aan de oostkant is een twee meter hoge wal bewaard, en in het westen diende een in de rots gehouwen groef waarschijnlijk om een palissade te verankeren.

De landtong werd in het midden-eneolithicum bewoond door de Řivnáč-cultuur, daarna in de bronstijd (Knovíz-aardewerk) en de Hallstattperiode. De bewaarde wallen zijn vroegmiddeleeuws: muren van rond 800–900 na Chr. brandden eind 9e eeuw af en de versterking werd waarschijnlijk niet herbouwd. Václav Krolmus groef hier in 1849–1854, later Josef Ladislav Píč en Rudolf Turek.

De naam Zámka duidt de landtong en haar versterkingen aan; het aangrenzende natuurreservaat Zámky beschermt de westelijke en zuidelijke hellingen. Aardewerk van de Řivnáč-, Knovíz- en Hallstattcultuur getuigt hier van opeenvolgende prehistorische bewoning. De site werd opgegraven door Václav Krolmus in 1849–1854, later door Josef Ladislav Píč en Rudolf Turek.

Alleen vanaf het oosten is de landtong goed toegankelijk, waar waarschijnlijk de ingang van de versterking lag; de zuidelijke hellingen zijn steiler en de westzijde is een rotsige rand boven de Moldau. Een steengroeve heeft een deel van de site beschadigd; de wallen resteren als een zwakke terreingolf in het noorden en een twee meter hoge wal in het oosten.

Een 14 meter lange groef in de rotsbodem aan de westzijde, 15 tot 20 cm diep en tot 40 cm breed, is het zwakke spoor van een palissade. De datering is onzeker en een deel ervan is door steenwinning verwoest.