City walls of České Budějovice, Middeleeuws vestingsysteem in České Budějovice, Tsjechische Republiek.

De stadsmuren van České Budějovice vormen een verdedigingssysteem rondom de middeleeuwse kern met stenen en bakstenen torens verbonden door doorlopende muren. De constructie bestaat uit meerdere secties op verschillende hoogten en toont hoe het ontwerp werd aangepast om verschillende delen van de stad te beschermen.

De muren groeiden mee met de vóór 1265 gestichte stad aan de samenvloeiing van Moldau en Malše, die in het westen en zuidwesten een natuurlijke barrière vormden. De hoofdmuur, ongeveer 7 m hoog en 1,6 m dik met halfcilindrische bastions, was rond 1300 klaar; de lagere buitenmuur volgde in de 14e–15e eeuw, hoge torens in de 15e. Renaissance-barbacanes kwamen er in de 16e eeuw, ravelijnen na een brand in de 17e, en de poorten werden rond het midden van de 19e eeuw gesloopt.

De namen van de poorten herinneren aan de wegen die ze ontsloten: de Praagse Poort naar het noorden, de Svinenzer Poort naar Trhové Sviny en Wenen, de Rožnover Poort naar Český Krumlov en Linz. Een kleinere Visserspoort en de Zoutpoort, te smal voor karren, doorbraken de hoofdmuur. De afbraak van de gotische poorten rond het midden van de 19de eeuw leidde tot conflicten tussen het Duitse stadsbestuur en Tsjechen die er erfgoed in zagen.

De muren zijn alleen in fragmenten bewaard, er is geen doorlopende route; zoek de delen bij de Mlýnská stoka en langs de oever van de Malše. De hoofdpooten werden rond het midden van de 19e eeuw afgebroken, hun plaats is alleen nog af te lezen aan het stratenverloop en de straatnamen. De resten liggen in openbare ruimte en zijn op elk moment te bekijken.

De hoofdmuur was ongeveer 7 m hoog en 1,6 m dik, en op sommige plaatsen stonden de halfcilindrische bastions slechts 30 m uit elkaar. In de 17e eeuw telde de ring 28 torens, poorten inbegrepen. Bij het dominicanenklooster week het patroon af: de smalle weeromgang werd gevuld door bastions als de prismatische Pergola en de wigvormige Klínovitá bašta, waarvan de naar buiten gerichte scherpe rand bestand was tegen geschut.