Crematorium in Litoměřice, Crematorium bij kalksteengroeven in Litoměřice, Tsjechische Republiek.

Het Crematorium in Litoměřice is gevestigd in een voormalige steendrogerij van de steenfabriek van Litoměřice, ongeveer een kilometer van het kamp. Het kleine, onopvallende gebouw bevatte een ovenruimte en daarnaast een kleinere kamer waar de lichamen op een licht hellend betonnen oppervlak werden gelegd. De rook van de ovens werd via een ondergronds kanaal naar de schoorsteen van de steenfabriek geleid en met die rook vermengd.

Het crematorium kwam in een oude steendroogschuur van de steenfabriek van Litoměřice, ongeveer een kilometer van het kamp, omdat de crematoria in Ústí nad Labem en Terezín niet volstonden voor de ongeveer 4.500 gevangenen die tijdens de tyfusepidemie van winter 1944 en voorjaar 1945 stierven. De bouw duurde van begin februari tot half maart 1945 volgens een plan van architect Naumann en werd uitgevoerd door een werkgroep van het bedrijf BSA, bestaand uit tewerkgestelde burgers en kampgevangenen. In maart 1945 begon de proefwerking, in april de vaste werking; de laatste verbrandingen vonden plaats op 2 en 3 mei 1945.

Het crematorium stond onder toezicht van SS-Obersturmführer Huber, en vijf gevangenen vormden het commando dat de ovens bediende. Na de oorlog bleek uit zijn privénotities dat hier ongeveer 405 lichamen zijn verbrand. De laatste crematies vonden plaats op 2 en 3 mei 1945, na een grote executie in de Kleine Vesting van Terezín.

Het crematorium ligt ongeveer een kilometer van het voormalige kamp Litoměřice, in de westelijke buitenwijk ten zuiden van de steenfabriek, binnen het Richard-complex. Het kleine gebouw bereikt men te voet door dat gebied; het terrein is beschermd als cultureel monument van Tsjechië. Reken tijd voor de heen- en terugweg.

De schoorsteen van het crematorium was niet de eigen schoorsteen: de rook van de ovens werd via een ondergronds kanaal naar de schoorsteen van de steenbakkerij geleid en met de hare vermengd. Het gebouw was een oude steendroogschuur op ongeveer een kilometer van het kamp; de as werd buiten fijngemaakt en op het pad of in een kuil naast het gebouw gestrooid.