Vlhošť, Bergtop in Noord-Bohemen, Tsjechische Republiek

De Wilschtberg is met 614 m de hoogste top van het Kokořínsko, een fonolietkern die ongeveer 31 miljoen jaar geleden door de omliggende zandsteen heen brak. De hellingen dragen blokvormige zandsteenterassen en de hele heuvel is bebost, zodat het uitzicht beperkt blijft tot de rotsplateaus aan de zuidwestkant.

De berg wordt in 1406 voor het eerst schriftelijk vermeld als „in Wlhossti”. In 1793 beschreef František Ambrož Reuss het fonolietlichaam en herkende er veldspaat- en amfiboolkristallen in; zijn zoon August Emanuel Reuss gebruikte de berg later voor werk over de stratigrafie van het Boheemse Krijtbekken. De top en de zuidwestelijke hellingen werden in 1998 tot natuurreservaat verklaard.

De naam Vlhošť komt waarschijnlijk van de persoonsnaam Vělgost, „Vlhosts berg”; een minder waarschijnlijke lezing verbindt hem met Velhošť of Velehošť, en het eerste deel kan van het Germaanse wild/wilth, „wild”, komen. De top is bebost en er leidt geen gemarkeerd pad naartoe; een geel pad loopt om de berg heen.

De paden naar de top zijn duidelijk gemarkeerd en beginnen bij parkeerplekken in de buurt. Bezoekers dragen beter stevig schoeisel en houden rekening met wisselende weersomstandigheden op verschillende seizoenen.

De kern van de top bestaat uit fonoliet die ongeveer 31 miljoen jaar geleden in de omliggende zandsteen drong; geoloog Franz Hantschel hield het voor een laccoliet en twistte daarover met Hermann V. Graber, die Vlhošť een fonolietkoepel noemde.