Central téléphonique Murat, telefooncentrale in Parijs, Frankrijk

De Central téléphonique Murat is een rond telefooncentralegebouw van beton in Parijs, Frankrijk, ontworpen door architect Pierre Vivien in 1976. Het bovenste deel lijkt op een vliegende schotel of een camembert, met een dikke kern in het midden en ramen die rond de bovenkant lopen, terwijl de meeste technische ruimtes verborgen onder de grond liggen.

Pierre Vivien, die ook hoofarchitect was voor civiele gebouwen en nationale paleizen, voltooide de centrale in 1976 als onderdeel van het groeiende telefoonnetwerk van de stad. Het was een van de vijf ondergrondse telefooncentrales die in dat decennium in Parijs werden gebouwd, bedoeld voor de zware routeringsapparatuur van die tijd.

De lokale bevolking noemt het gebouw vaak 'le camembert' omdat de ronde vorm doet denken aan de beroemde Franse kaas. De kale betonnen oppervlakken en versleten metalen details geven het een vreemde, bijna vergeten uitstraling die de aandacht van voorbijgangers trekt, ook al is het nooit een gevierd herkenningspunt geworden.

Je kunt het gebouw alleen vanaf de straat bekijken, want het is nog steeds een werkplek en niet open voor bezoekers. De omgeving rond Porte d'Auteuil is makkelijk te bereiken, dus een wandeling langs het bouwwerk werkt goed zonder dat je naar binnen hoeft of een lange stop hoeft te plannen.

Het gebouw speelde een rol in de verandering van hoe Franse telefoonnummers werden geschreven: in 1985 ging het systeem over op nummers van zes tot acht cijfers, en in 1996 werd het uitgebreid naar tien cijfers. De meeste voorbijgangers merken alleen de vreemde schotelvorm op, zonder te weten dat drie ondergrondse niveaus ooit de machines huisvestten die gesprekken door de stad routeerden.