Ypsilanti Water Tower

De Ypsilanti Water Tower is een watertoren in Michigan gebouwd in neogotische stijl, met een kalkstenen buitenkant die oprijst vanaf een achthoekige basis tot een puntige kroon. De constructie toont spitsbogen, decoratieve kroonlijsten en gebeeldhouwde stenen details die het eerder het uiterlijk geven van een middeleeuws fort dan van een gemeentelijke nutsvoorziening.

Voltooid in 1890 om waterdruk te leveren aan de groeiende stad, weerspiegelt de toren de ambities van een bloeiende industriële gemeenschap uit die tijd. De constructie kreeg erkenning in 1973 toen hij werd toegevoegd aan het National Register of Historic Places en blijft functioneren binnen het lokale watersysteem.

De toren dient als herkenningspunt voor bewoners in de stad, die hem vaak gebruiken om de weg te wijzen of hun buurt te beschrijven. Lokale kunstenaars en fotografen nemen de toren regelmatig op in hun werk en vieren daarmee zijn rol in de identiteit van de gemeenschap.

Bezoekers kunnen de toren bekijken en fotograferen vanaf verschillende openbare uitkijkpunten langs Cross Street en de omliggende woonstraten zonder toegangsbeperkingen. Rond de basis lopen biedt verschillende perspectieven op de architectonische details en gebeeldhouwde steenwerk van alle kanten van de achthoekige constructie.

De constructie wordt vaak beschreven als het meest fallische gebouw ter wereld, een beschrijving die door de jaren heen deel is geworden van de lokale folklore en humor. Deze informele reputatie heeft de toren een mate van bekendheid gegeven die veel verder reikt dan zijn architectonische en technische verdiensten.