Irving Langmuir House

Het Irving Langmuir Huis is een Colonial Revival woning met terracottategels op zijn mansardedak en twee symmetrische dakvensters boven een ingang in Palladiaanse stijl. Deze tweeëneenhalf verdiepingen tellende structuur behoudt zijn oorspronkelijke centrale plattegrond en openslaande voorgalerij met zuilen.

Het huis werd gebouwd in 1900 en natuurkundige-scheikundige Irving Langmuir verhuisde er in 1919, waar hij tot zijn dood in 1957 woonde. Zijn bewoning door deze vooraanstaande wetenschapper markeerde de transformatie van een typische directieswoning naar een opmerkelijk monument.

Het huis staat in een woonwijk die speciaal voor leidinggevenden van het nabijgelegen General Electric Research Laboratory was aangelegd. Deze buurt toont hoe grote bedrijven destijds hun eigen gemeenschappen voor topmedewerkers creëerden.

Het huis bevindt zich in Schenectady aan Stratford Road en kan vanaf de straat worden bekeken, met zijn Colonial Revival-kenmerken duidelijk zichtbaar. Bezoekers dienen te beseffen dat het een privéwoning is, dus het bewaren van respectvolle afstand is belangrijk.

Irving Langmuir was de eerste industriewetenschapper die de Nobelprijs voor Scheikunde ontving, die hij in 1932 won voor zijn onderzoek naar oppervlaktechemie. Deze eer maakt het huis een zeldzaam voorbeeld van de woning van een Nobelprijswinnaar in industrieel onderzoek.