Indiana School for the Deaf

Indiana School for the Deaf is een school in Indianapolis waar dove en slechthorende kinderen worden onderwezen met huisvesting op het terrein en onderwijs in Amerikaanse gebarentaal. De campus beslaat 80 acres met rode bakstenen gebouwen in klassieke stijl, slaapzalen, een centrale binnenplaats, eet- en sporthallen en recreatieve ruimtes.

William Willard richtte de school in 1843 op met 12 studenten en was een pionier in het onderwijs in gebarentaal toen dit ongebruikelijk was. Indiana stelde staatsteun in, en de instelling verhuisde in 1911 naar haar huidige campus van 80 acres, ontworpen door architecten Rubush en Hunter, met rode bakstenen gebouwen in klassieke stijl die eerdere Grieks Revival-structuren uit 1850 vervingen.

Gebarentaal is het natuurlijke communicatiemiddel dat in de hele school wordt gebruikt, waardoor studenten en docenten in een hechte gemeenschap worden samengebracht. De school functioneert als centrum waar dovencultuur bloeit, met studenten die zelfvertrouwen en onafhankelijkheid ontwikkelen door speciaal ontworpen programma's.

Bezoekers moeten een rondleiding van tevoren regelen, want inloopbezoeken zijn niet toegestaan en er zijn beperkte plaatsen per dag beschikbaar. Het is het beste om de school per e-mail of telefoon te contacteren om snel een plaats te reserveren.

De school werd in 1991 aangewezen als historische plaats en staat als zesde school voor dove kinderen in de Verenigde Staten en de eerste die gratis onderwijs aanbood. William Willard financierde de activiteiten aanvankelijk zelf voordat Indiana steun verleende, wat het tot een zeldzaam vroeg voorbeeld van particuliere investering in speciaal onderwijs maakt.