Church of St Laurence, Blackmore

De Kerk van Sint Laurentius is een middeleeuws gebouw dat wordt gekenmerkt door zijn houten klokkentoren met drie niveaus, verticale houten bekleding en een geschindelde spitsbogige spits. De toren rijst boven de hoofdstructuur uit en bepaalt het uiterlijk van de kerk.

Het gebouw werd rond 1150 opgericht als onderdeel van het Prioraat van Blackmore en werd een onafhankelijke parochiekerk nadat Kardinaal Wolsey het prioraat in 1527 opofferde voor onderwijsdoeleinden. Deze verandering markeerde de overgang van een monastieke setting naar een gewone gemeenteplek.

De kerk bevat gedenkmonumenten van de familie Smyth, waaronder een altaargraf van Thomas Smyth en zijn vrouw Margaret in het zuidelijke zijschip. Deze monumenten tonen hoe de familie gedurende meerdere generaties met deze plaats was verbonden.

De kerk is toegankelijk en verwelkomt bezoekers tijdens de regelmatige openingstijden, waardoor u de middeleeuwse architectuur en historische details van binnen kunt verkennen. Het is raadzaam om vooraf specifieke openingstijden te controleren, omdat deze afhankelijk van het seizoen kunnen variëren.

Onderzoek uit 2004 onthulde dat het hout dat in de klokkentoren werd gebruikt tussen 1397 en 1400 werd gekapt, wat betekent dat dit deel van de kerk ouder is dan lange tijd werd aangenomen. Deze ontdekking gaf nieuw inzicht in hoe het gebouw in de loop der tijd werd gebouwd.