Herringfleet Windmill

Herringfleet Windmill is een octagonale bakstenen toren met drie verdiepingen die water uit de omliggende wetlands moest pompen. Het heeft een bootvormige dop en acht draaiende wieken die zich aan de windrichting aanpasten om het drainagesysteem in werking te stellen.

De molen werd in 1820 gebouwd en functioneerde tot 1956 als drainaagepompm, waarbij hij meer dan een eeuw lang de lokale moerasbeheersing diende. Zijn lange bedrijfsduur weerspiegelt het belang van waterbeheersing in deze laaggelegen regio.

Het bouwwerk weerspiegelt de praktische vindingrijkheid waarmee lokale gemeenschappen moerassen beheersten en hun land tegen water beschermden. Het eenvoudige ontwerp toont hoe technische oplossingen onderdeel werden van het dagelijks leven in de Norfolk-moerassen.

De molen staat op bepaalde data in het voorjaar en zomer voor bezoekers open, met geleide rondleidingen op deze gelegenheden. Je moet de openingsdaten van tevoren controleren omdat de toegang tot specifieke perioden van het jaar beperkt is.

De structuur diende als filmlocatie voor twee verschillende films die decennia uit elkaar werden gemaakt, verschijnend in producties uit de jaren 1930 en 2010. Deze verbinding met de filmgeschiedenis maakt het herkenbaar voor publiek dat vertrouwd is met deze films.