Branston Hall

Branston Hall is een landhuisbouw in 1885 door architect John Macvicar Anderson, gelegen op 88 acres bosrijk park met meren en oude bomen. Het pand combineert traditionele elizabethaanse herleving architectuur met zijn uitgebreide natuurlijke omgeving, waardoor een harmonieus landschapslandgoed ontstaat.

Het originele landgoed behoorde toe aan Sir Cecil Wray, de 11e baronet, tot Alexander Leslie Melville het in 1829 verwierf en het huidige gebouw in 1884 liet bouwen. Deze overgang markeerde een nieuw hoofdstuk voor het eigendom en zijn ontwikkeling tot een gevestigde landresidentie.

De familie Melville vormde de lokale omgeving door in de jaren 1920 gronden te schenken voor gemeenschapsfaciliteiten, waaronder een dorpszaal en recreatiegebied. Zulke gebaren tonen hoe grondbezitters van die tijd bijdroegen aan het leven van hun omliggende gemeenschappen.

Het eigendom is nu een dresterrenhotel dat accommodatie biedt in zijn historische structuur terwijl het omliggende parkland behouden blijft. Bezoekers kunnen de binnenruimtes verkennen en van de natuurlijke omgeving genieten zonder ingewikkelde toegangsregelingen te hoeven navigeren.

Tien bronzentijdasse werden in 1906 op het terrein ontdekt, wat aangeeft dat de locatie al veel voor de bouw van het huidige gebouw belangrijk was. Deze ontdekking suggereert dat het gebied al duizenden jaren voor mensen van belang was voordat het landgoed zijn huidige vorm kreeg.

Locatie: Branston and Mere

GPS-coördinaten: 53.19413,-0.48251

Laatste update: 12 december 2025 om 15:27