Blackfriars Rotunda

De Blackfriars Rotunda was een rond gebouw met een centrale galerij en een kegelvormig leien dak, gemaakt van baksteen dicht bij de Blackfriars Bridge. De structuur was ontworpen om collecties en evenementen te huisvesten, met verschillende functies gedurende haar bestaan.

Het gebouw huisveste aanvankelijk het Leverian Museum vanaf 1787, een verzameling natuurhistorische voorwerpen en curiositeiten. Nadat de collectie in 1806 werd verkocht vanwege financiële moeilijkheden, werd het gebouw later opnieuw gebruikt.

De plek diende als ontmoetingspunt voor wetenschappelijke en literaire discussies, waar sprekers voor belangstellende publiek optrad. Dit soort bijeenkomsten vormde het intellectuele leven van vroeg-negentiende-eeuws Londen.

Het gebouw stond aan het zuidelijke uiteinde van de Blackfriars Bridge en was open voor bezoekers voordat het in 1958 werd afgebroken. Bezoekers kunnen de voormalige locatie identificeren door de brug als referentiepunt in het Southwark-gebied te gebruiken.

Tussen 1830 en 1832 gebruikte hervormer Richard Carlile het gebouw als centrum voor radicale politieke bijeenkomsten en lezingen over sociale hervormingen. Deze periode maakte het terrein een belangrijk punt voor vroege campagnes voor sociale verandering in Londen.