Takamimusuhi-jinja, Shinto-schrijn in Japan

Takamimusuhi-jinja is een voormalig dorpsheiligdom in Nonoichi, prefectuur Ishikawa. De gebedshal, herbouwd in 1911, is ongewoon groot voor een dorpsheiligdom: vijf traveeën breed en vijf diep, met een schilddak, een Chinese gevel boven de ingang en een balustrade rondom. De houtsnijwerken van de hal zijn gemaakt door het Kamo-atelier onder leiding van Kamo Banzan uit Inami, Toyama. Een klein stroompje, het Kuroda-kanaal, doorkruist het terrein onder een stenen trommelbrug.

In 1909 werden op grond van de verordening tot samenvoeging van schrijnen de oude Takamimusuhi-schrijn in westelijk Oshino en de Shimizu-schrijn in het oosten samengevoegd tot de huidige schrijn. Op het terrein van de residentie van de familie Gotō in Oshino verrees een nieuw gebouw, waarnaar de godheden in 1911 werden overgebracht. Het terrein werd geschonken door Gotō Otokichi, het elfde familiehoofd, en de bouw werd betaald uit de verkoop van Oshino-yama, een gemeenschappelijk perceel dat in 1910 door het leger werd gekocht.

De naam van de schrijn komt van Takamimusuhi-no-Mikoto, een van de eerste drie godheden die neerdaalden op Takamagahara toen hemel en aarde zich splitsten, een geslachtloze hitorigami. Op het terrein ligt een klein stenen bultbruggetje over het irrigatiekanaal Kuroda, dat het oude dorp Oshino in oost en west deelt. Tot de Meiji-periode had elke kant zijn eigen mushi-okuri-trommel, en beide wedijverden over de beek om het volume en de klank van het trommelen.

Het heiligdom staat in de wijk Oshino 1-chome in Nonoichi, prefectuur Ishikawa. De Kuroda-irrigatiegracht loopt van noord naar zuid door het terrein en een klein stenen trommelbruggetje overspant haar, zodat bezoekers tussen de twee helften van het erf over het water gaan. De oppervlakte van het terrein is sinds 1949 afgenomen door herhaalde verbredingen van de prefecturale weg Miyanaga-Yokogawa langs het heiligdom.

Het terrein van het heiligdom wordt van noord naar zuid doorsneden door een beekje, de irrigatiegeul Kuroda, met een klein stenen trommelbruggetje erover. De oostelijke en westelijke helft van de nederzetting Oshino wedijverden met elkaar om alles, en tot de Meiji-periode had elke kant een eigen insectenverdrijvingstrommel, waarvan de klank over het beekje werd vergeleken. Bij de samenvoeging van de twee heiligdommen werd de gebedshal naar het westen gericht om de bewoners te verzoenen.