Takabe Shrine, Shinto-schrijn in Japan

Takabe Shrine in Minamiboso is een shintoïstisch heiligdom waarvan het houten gebedsgebouw een dik rieten dak heeft dat wordt doorkruist door twee donkere balken die boven de nok een X vormen. Een heilig touw met witte zigzagpapieren stroken hangt tussen twee ronde pilaren onder de gevel, en traliewerkramen flankeren de centrale deuropening. Twee witte papieren lantaarns met het opschrift "高家神社" staan bij de ingang.

De herkomst van het heiligdom is onduidelijk; de eigen overlevering voert het terug op nakomelingen van Iwakamutsukari no Mikoto die zich in de provincie Awa vestigden. In het Engishiki-register staat het als Takabe-schrijn van het district Asai, daarna verviel het en de locatie raakte verloren. Het huidige heiligdom ontstond in 1620, toen Takagi Kichiemon onder een kersenboom een houten beeld en twee spiegels vond en de Shinmeisha stichtte; in 1819 werd het, nadat op de spiegels Iwakamutsukari no Mikoto was gelezen, omgedoopt tot Takabe-schrijn.

Het heiligdom vereert Iwakamutsukari-no-Mikoto, een godheid van het koken, die door koks en sojasausbrouwers wordt vereerd. De naam werd in heel Japan bekend door de geschriften van Tanaka Naotaro van het sojasausbedrijf Higeta in Choshi, van Ishii Jihei, auteur van de Nihon Ryoriho Taizen, en van Miyake Koken van de Nihon Ryori Kenkyukai. Een houten beeld en twee spiegels die in 1620 onder een kersenboom werden gevonden, vormen het heilige lichaam.

Het heiligdom ligt in het gebied van de vroegere gemeente Chikura in Minamiboso, in het zuiden van de prefectuur Chiba. Via stenen treden komt men op een verhoogd stenen platform voor de houten gevel; de twee witte papieren lantaarns naast de ingang dragen het opschrift „高家神社”. Het terrein is klein, dus het bezoek is kort; vraag ter plaatse naar de dagen van de mesceremonie.

De naam van het heiligdom werd landelijk bekend door drie mannen: Tanaka Naotaro, later auteur van een geschiedenis van de sojasausbrouwerij, die in de Higeta-sojafabriek in Choshi een afgesplitste godheid liet vereren; Ishii Jihei van de Volledige Japanse kookkunst; en Miyake Koken van het Japanse Kookonderzoeksgenootschap.