Takamefu-jinja, Shinto-schrijn in Japan

Takamefu-jinja is een shinto-heiligdom in Sanda, prefectuur Hyogo, waarvan de hoofdhalle (honden) een nagare-zukuri-gebouw van één travee is met een dak van cipressenschors, volgens een nokbord herbouwd in 1513. De hal en een paar houten komainu-wachthonden uit één kaya-blok, gedateerd 1297, zijn aangewezen als Belangrijke Culturele Bezittingen van Japan. Op het terrein staan bijheiligdommen voor Ebisu en Inari.

De traditie schrijft de stichting van het heiligdom toe aan de regering van keizerin Suiko (592–628), en het kan verbonden zijn met het nabijgelegen Mebu-heiligdom, een ander oud heiligdom in het Kawabe-district. In de Heian-periode zou Minamoto no Mitsunaka, die grote landgoederen in de streek bezat, het tot hoofdheiligdom van het district hebben gemaakt en een zelkova hebben geplant. In 1736 identificeerde de geleerde Namikawa Seisho het als het Takamefu-heiligdom dat in de Engishiki wordt vermeld, en het nam zijn huidige naam aan. In 1873 werd het tot districtsheiligdom benoemd, en in de late Meiji-periode voegde het verschillende dorpsheiligdommen samen.

Het heiligdom heette vroeger Kage-no-Myōjin, Tsuki-no-miya of Sai-no-miya; in de gebedshal hangt een wijgeschenk met het opschrift ‘Shōichii Kage Daimyōjin’, geschonken door de Hōkyō-ji in Kioto. Op 7 oktober stampen vaders van dat jaar geboren kinderen, hatsutō genaamd, rijst voor de chigiri-gohō-offers terwijl zij zingen; op 9 oktober dragen zij de mikoshi.

Vroege morgens en late namiddagen zijn de rustigste momenten om te bezoeken. Houd het geluid tot een minimum en observeer hoe anderen zich gedragen om te begrijpen hoe je respect toont.

De houten komainu (waakhonden) van het heiligdom zijn uit één blok kaya-hout gesneden en dragen een inscriptie uit 1297; ze zijn samen met de honden aangewezen als Nationaal Belangrijk Cultureel Goed. De honden werd volgens een nokbalketiket in 1513 herbouwd.