Tonokōri Castle, Japanse kasteelruïne in Saito, Japan.

Tonokōri-burcht is een vervallen yamajiro op een ongeveer 100 meter hoge heuvel op de rechteroever van de Sanzai-rivier, die in het westen en noorden als buitenste gracht diende. Vijf terreinen – Honmaru, Ninomaru, Sannomaru, Okunoshiro en Nishinoshiro – worden gescheiden door diepe droge grachten en aarden wallen, met meer dan tien terrasterreinen eronder. De grachten waren samen meer dan vier kilometer lang.

Itō Sukemochi bouwde de burcht in 1335 of 1337 nadat hij landerijen van Ashikaga Takauji had gekregen. Onder zijn zoon Sukeshige werd het de hoofdvesting van de Itō-clan, het middelpunt van een netwerk van 48 forten. Een brand op 5 maart 1504 verwoestte een groot deel van de burcht en haar stad. Na de Slag bij Kizaki in 1577 bezetten de Shimazu haar; de wet van 1615 over één burcht per domein maakte er een eind aan.

De burcht draagt ook de naam Ukibune-jō, „kasteel van de drijvende boot“, omdat de Sanzai-rivier als buitenste gracht diende en de muren erin weerspiegelden. Itō Yoshisuke, de tiende clanleider, prees de plek in een gedicht: „In het voorjaar bloesem, in het najaar rood blad, hijs ik het zeil in de mist bij Ukibune-kasteel.“ Op het terrein bevinden zich ook een mausoleumtraditie voor Hohodemi no Mikoto en een standbeeld van de hier geboren Itō Mansho.

De ruïnes liggen op ongeveer 35 minuten rijden van station Sadowara aan de JR Kyushu Nippō-hoofdlijn. Het terrein is overwoekerd, met oneffen grond en aarden wallen, dus stevig schoeisel is nuttig. Trek tijd uit om de vijf ringen en de vooruitgeschoven forten te voet te verkennen.

De burcht maakte deel uit van een groter netwerk van onderling verbonden defensieve plaatsen verspreid over de regio met kleinere uitposts op omliggende heuvels. Dit gedistribueerde systeem toont hoe meerdere fortificaties samen werkten als een gecoördineerde defensiestrategie.