Kisakata, Natuurmonument en Plaats van Landschappelijke Schoonheid in Nikaho, Japan

Kisakata is een voormalige lagune in Nikaho, prefectuur Akita, nu een rijstvlakte bezaaid met ongeveer zestig lage, met dennen begroeide heuvels die ooit eilanden waren. De heuvels zijn afzettingsheuvels uit de instorting van de Chokai; het beschermde gebied is een natuurmonument en een plek van landschappelijke schoonheid. Een wandelroute van enkele kilometers, deels gedeeld met landbouwwegen, begint bij de Kammon-ji en loopt tussen de heuvels door.

Een lagune vulde het gebied tot 1804, toen een aardbeving de zeebodem optilde en het water terugduwde. Het nieuwe land werd gebruikt voor landbouw, terwijl de voormalige eilanden als lage heuvels tussen de velden bleven bestaan.

De dichter Matsuo Basho reisde in 1689 door de regio en schreef verzen over het landschap die later in zijn reisdagboek werden opgenomen. Zijn beschrijvingen vangen de baai en haar eilanden in beelden die vandaag nog steeds bekend zijn in de Japanse literatuur.

De uitkijkpunten geven een overzicht van de velden en verspreide eilandheuvels, die het gemakkelijkst te herkennen zijn bij helder weer. Verschillende verharde paden verbinden de belangrijkste uitkijkpunten en lopen door dennenbossen en landbouwgrond.

Ongeveer zestig overblijfselen van eilanden, niet acht, liggen nog verspreid in de rijstvelden; de naam Negenennegentig Eilanden (Kujukushima) is sinds de lagunetijd in gebruik gebleven. De schrijver Shiba Ryotaro suggereerde in zijn reisverslagen dat hun voortbestaan deels te danken was aan het standpunt van priester Kakurin.