Wakayama-jinja, Shinto-schrijn in Japan

Wakayama-jinja is een shinto-heiligdom in Shimamoto, prefectuur Osaka, gewijd aan Susanoo-no-Mikoto. Het hoofdgebouw, in 1807 gebouwd in de drielaagse nagare-zukuri-stijl, heeft een brede middelste travee en een uitstekende karahafu-gevel boven de ingang. Op het terrein staat een bos van ongeveer 200 jaar oude Castanopsis sieboldii-bomen, en het uitzicht reikt tot de berg Otokoyama en de samenvloeiing van de Katsura, Uji en Kizu.

Volgens de overlevering van het heiligdom stichtte de monnik Gyōki het in 701 op bevel van keizer Monmu, om Susanoo-no-Mikoto te vereren. In 1074 werd het onder de officiële heiligdommen gerangschikt, en de tempel Shōbatsu-ji diende het als jingū-ji. Keizer Go-Toba stuurde een keizerlijke gezant, en Kusunoki Masashige liet hier een hoge vazal bidden toen hij in Sakurai afscheid nam van zijn zoon Masatsura. In de Meiji-periode naar de plaatsnaam omgedoopt tot Wakayama-jinja, heette het eerder Nishi-Hachioji-sha of Gozu-Tennō-sha.

Het heiligdom heette lang Nishi-Hachioji-sha of Gozu Tenno-sha; de naam Wakayama-jinja kreeg het in de Meiji-periode bij de scheiding van shinto en boeddhisme, ontleend aan de plaatsnaam. De rituele Okage-odori-dans die de Wakarenju van het dorp Todai-ji in 1831 uitvoerden, staat geschilderd op een grote wijplaat van 90 bij 121 cm, geschonken door acht mannen uit de streek.

Het dichtstbijzijnde station is Minase aan de Hankyu Kyoto-lijn; van daar gaat een Hankyu-bus naar halte Wakayamadai Center, waarna u ongeveer 9 minuten (circa 700 m) noordwestwaarts loopt. Het terrein omvat het beboste gebied en de bijschrijnen Kogarasu en Momoyama Inari.

Het bos van het heiligdom is een opstand van ongeveer 200 jaar oude Castanopsis cuspidata, op 29 januari 2002 aangewezen als natuurmonument van de prefectuur Osaka en opgenomen in de honderd groene plekken van Osaka. Vanaf het terrein ziet men de berg Otokoyama en de samenvloeiing van de Katsura, Uji en Kizu.