Iwai-jinja, shintoschrijn in Ōta, Tokio, Japan

Iwai-jinja is een shinto-heiligdom in Ōmori-kita, Ōta, Tokio, voorheen Suzumori Hachimangū genoemd. Het vereert Ōjin, Chūai, Jingū, Hime Ōkami en Ōnamuchi. Op het terrein liggen de stenen Suzui-ishi en Karasu-ishi, een put en een Benten-hal van de Zeven Geluksgoden van de Tōkai.

Volgens de overlevering werd Iwai-jinja gesticht tijdens de regering van keizer Bidatsu, zonder exact jaartal. Het Nihon Sandai Jitsuroku vermeldt dat het heiligdom in 859 een officiële rang kreeg, en het komt voor in de Engishiki, het register van heiligdommen uit de tiende eeuw. Het zou zijn aangewezen als sōja van de Hachiman-heiligdommen van de provincie Musashi en genoot in de Edo-periode de bescherming van de Tokugawa-shoguns.

De heiligdom blijft een plaats waar de lokale gemeenschap traditionele rituelen praktiseert en offergaven achterlaat bij de altaren. Bezoekers kunnen zien hoe de verering van de godheden nog steeds levend is en hoe mensen hun verbinding met de geesten van de plaats uitdrukken.

Iwai-jinja ligt in Omori-kita in de wijk Ota, op enkele minuten lopen van station Omori-kaigan aan de Keikyu-lijn. Het terrein is vlak en overzichtelijk: de gebedshal, de put en de gedenkstenen liggen dicht bij elkaar, waardoor een bezoek kort duurt. De zogenoemde klok- en kraaisteen, in 1974 aangewezen als cultureel erfgoed van Ota, zijn niet voor publiek te zien.

De naam van het heiligdom komt van een suzu-ishi, een steen die als een bel zou klinken, bewaard in het heiligdom en verbonden met de oude plaatsnaam Suzugamori. Die steen en een zwarte karasu-ishi zijn sinds 1974 geregistreerd als cultureel erfgoed van de wijk Ota en worden niet aan het publiek getoond.