Mitsuo Aida Museum, Biografisch museum in Marunouchi, Japan.

Het Mitsuo Aida Museum bevond zich in de kelder van het Glazen Gebouw van het Tokyo International Forum in Marunouchi. De twee zalen toonden ongeveer 450 kalligrafieën van de dichter en kalligraaf Mitsuo Aida, plus persoonlijke bezittingen en een reconstructie van zijn atelier. Het interieur verwees naar de Hachiyama-grafheuvels in Ashikaga (Tochigi), waar Aida dagelijks wandelde. Het museum sloot op 28 januari 2024 voor langdurige reparaties aan het Forum.

Het museum opende op 19 september 1996 in Ginza, Tokio, op de vijfde verdieping van het Ginza Toshiba-gebouw, op initiatief van Kazuhito Aida, die het originele penseelschrift van zijn vader wilde tonen in plaats van gedrukte tekens. Mitsuo Aida zelf had zich tegen het plan verzet. Op 1 november 2003 verhuisde het naar de kelder van het glazen gebouw van het Tokyo International Forum in Marunouchi, waar het op 28 januari 2024 sloot voor langdurige reparatiewerkzaamheden aan het Forum.

Aida Mitsuo noemde zichzelf dichter-kalligraaf; zijn bekendste regels komen uit boeken als Ningen damono (Omdat ik mens ben, 1984). De museumwinkel verkocht ansichtkaarten, kalenders en boeken, en de directeur vertelde dat sommige bezoekers er meteen heen gingen om souvenirs te kopen voordat ze de zalen in liepen. In 2009 ontvingen medewerkers in yukata het publiek met Tanabata en werden hun opgeschreven wensen bij het Hie-heiligdom verbrand.

Het museum bevond zich in de kelder van het glasgebouw van het Tokyo International Forum, op enkele minuten lopen van de stations Yurakucho en Hibiya en dicht bij de ondergrondse Keiyo-Marunouchi-uitgang van station Tokyo. De twee zalen waren alleen via een buitenpassage met elkaar verbonden; bezoekers mochten daar vrij doorlopen op vertoon van hun ticketstrookje. Het museum sloot definitief op 28 januari 2024 vanwege de langdurige renovatie van het Forum.

Het interieur was gemodelleerd naar de Hachiyama-grafheuvels in Ashikaga, prefectuur Tochigi, waar Aida dagelijks wandelde. Het museum had ook een elektronische put die beelden op de bodem projecteerde en een elektronisch boek dat werken toonde wanneer men een penseel over de pagina's bewoog.