Hikawa-jinja, Shinto-schrijn in Japan

Hikawa-jinja is een traditionele Shinto-schrijn in Shinagawa-ku met een eenvoudig houten hoofdgebouw en gebogen daken die karakteristiek zijn voor Japanse architectuur. Het terrein heeft meerdere aanbidplaatsen, stenen lantaarns langs de paden en kleinere schrijnen toegewijd aan goden geassocieerd met geluk en bescherming.

De herkomst van de Hikawa-jinja is onzeker, maar de Nieuwe Verzameling van het Musashi Fudoki vermeldt hem al in de Genroku-periode; vermoedelijk gesticht in de vroege Edo-periode, toen het dorp Kirogaya werd ontgonnen. In 1908 verenigde hij de Hachiman-, Suwa- en Dairokuten-schrijnen van het dorp. Het huidige schrijngebouw dateert uit 1938.

De schrijn heet ook Kirogaya Hikawa Jinja, naar de oude dorpsnaam Kirogaya. Op het terrein staat een kleine bijschrijn, Onda Inari Daimyojin, die in september 1908 vanaf de Sodegasaki-schrijn in Shiba hierheen werd overgebracht toen de Hachiman-, Suwa- en Dairokuten-schrijnen van het dorp werden samengevoegd.

De schrijn is gemakkelijk bereikbaar via nabijgelegen stations met goede vervoersverbindingen naar andere delen van Tokio. De wandeling van het station duurt slechts enkele minuten en de locatie is toegankelijk voor een rustige wandeling of een kort bezoek.

Achter de hoofdhalle, tegen de rotswand rechts, lag de Hikawa-waterval, een van de zeven watervallen van Tokio. Rond 1851 (Kaei 4) vergrootten dorpelingen een kleine bron, en bezoekers kwamen van ver om hem te zien. De waterval is nu vervallen; alleen een dun straaltje water rest nog.