Eisan-ji Temple, Boeddhistische tempel in Gojō, Japan

Eisanji is een Shingon-tempel in Gojō waarvan het belangrijkste bewaard gebleven gebouw uit de Nara-periode de achthoekige Hakkaku-dō is, opgetrokken tussen 760 en 764 ter nagedachtenis aan Fujiwara no Muchimaro. De hal heeft vier deuren en vier traliewerkvensters, en de binnenpijlers en balken dragen vervaagde schilderingen van musici, vliegende figuren en vogels. De in 1553 herbouwde Hondō herbergt een zittende Yakushi en ervoor staat een stenen lantaarn uit 1284.

Volgens de overlevering stichtte Fujiwara no Muchimaro de tempel in 719 onder de naam Sakiyama-dera; later kreeg hij de naam Eisan-ji en werd hij de familietempel van de zuidelijke Fujiwara-tak. Muchimaro's zoon Nakamaro liet de achthoekige hal tussen 760 en 764 bouwen als gedenkteken voor zijn vader, wiens stoffelijke resten in 760 naar de heuvel ten noorden van de tempel werden overgebracht. In de Nanboku-chō-periode verbleven hier drie keizers van het Zuidelijke Hof; de site is aangewezen als nationaal historisch monument.

De in 917 gegoten tempelklok hoort met die van de Jingō-ji in Kyoto en de Byōdō-in in Uji tot de „drie voortreffelijke klokken van de Heian-periode”. Op de vier zijden staat een gegoten inscriptie van de hand van Sugawara no Michizane, toegeschreven aan het schrift van Ono no Michifune. De klok werd geschonken door Fujiwara no Dōmyō, een achterkleinzoon van Muchimaro, en diens oom Tachibana no Sumikiyo, en hing eerst in de Dōshō-ji in Kyoto.

De tempel staat in Ojima-chō, Gojō, boven de Yoshino-rivier. Bussen vanaf station JR Gojō of het buscentrum van Gojō doen de halte Eisanji-mae aan, maar de vertrekken zijn schaars en alleen op weekdagen; stapt u anders uit bij Eisanji-guchi en loopt u vanaf de kruising Imai-chō ongeveer tien minuten naar het zuiden. De hoofdhalle toont haar Yakushi-boeddha alleen tien dagen in het voorjaar en tien in het najaar.

De achthoekige pagode werd erkend als Nationaal Erfgoed van Japan en staat bekend om zijn symmetrische vorm die afwisselend deuren en ramen combineren. Dit evenwichtige ontwerp is een ongebruikelijk kenmerk in de Japanse tempelarchitectuur.