Altaar van Kosbach

Het Kosbacher Altar is een vierkante zandsteenformatie met een centrale steen binnen een uitgebreid grafveld uit de IJzertijd. De structuur bestaat uit meerdere grafkamers gebouwd van steen en hout, bedekt door een aarden heuvel en omgeven door een steencirkel voor verdere begravingen.

Het altaar stamt uit de late Hallstatt-periode tussen 800 en 450 v.Chr., toen dergelijke complexen in de regio werden gebouwd. Wetenschappelijk onderzoek begon in 1913 onder leiding van Pastoor Rudolf Herold, die de uitgravingen ter plaatse documenteerde.

De plek is vernoemd naar een nabijgelegen bron in het gebied en bezoekers ervaren het vandaag als een tastbaar teken van Keltische aanwezigheid. De indeling toont hoe deze oude samenleving ruimte organiseerde voor het eren van de doden.

Wat bezoekers vandaag zien is een nauwkeurige replica gemaakt van steenpoeder en kunsthars, terwijl originele artefacten worden bewaard in het Stadsmuseum van Erlangen. Deze reconstructie maakt onmiddellijk inzicht in de site mogelijk en beschermt tegelijkertijd authentieke bevindingen.

Ondanks uitgebreid onderzoek blijft het exacte doel van deze zandsteenformatie een raadsel, met theorieën variërend van rituele locaties tot asaltaren. Deze onopgeloste vraag intrigeert archaeologen en bezoekers die graag speculeren over mogelijke functies.