Bornheimer Hang, Cultureel erfgoed park in Bornheim district, Frankfurt, Duitsland.

De Bornheimer Hang is een park op een 20 tot 30 meter hoge helling tussen Bornheim, Seckbach en het Ostend, ontstaan als buitenbocht van een verlaten noordelijke lus van de Main. Het ruim 1.500 meter lange park, in zijn huidige vorm eind jaren 1920 aangelegd door tuindirecteur Max Bromme en Ulrich Wolf, heeft een centrale oost-westtrap en twee gebogen paden die halverwege naar links en rechts naar het westen lopen. Binnen en onder de helling liggen talrijke volkstuinen.

Het parkgebied werd eind jaren 1920 aangelegd als onderdeel van moderne stadsplanning naast wooncomplexen gebouwd tussen 1926 en 1930. Deze structuren gebruikten industriële prefabricatiemethoden, wat de progressieve bouwtechnieken van die tijd weerspiegelt.

De Heilig-Kreuzkerk, gebouwd door Martin Weber en voltooid in 1929 aan het oostelijke uiteinde van de Wittelsbacherallee, staat niet in het park maar bekroont de helling erboven; de architect noemde haar de Hangkrone. Van juli 2007 tot december 2025 huisvestte zij het meditatiecentrum van het bisdom Limburg, dat op 20 december 2025 sloot.

Het park is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer, vooral via de U-Bahn-lijn C en nabijgelegen buslijnen. De aangelegde paden en trappen maken comfortabel beweging mogelijk, hoewel de hellingen enig lichamelijk inspanning vereisen bij het beklimmen.

Het gebied diende ooit als bron van geoogst ijs, met winterijs gesneden uit de Main rivier en opgeslagen in kelders voor voedselconservering. Deze praktijk zorgde voor koeling lange voordat moderne koelsystemen beschikbaar waren.