Temple of Apollo Grannus

De Tempel van Apollo Grannus is een Romeinse archeologische plaats met een heilige bron, ondergrondse waterleidingen en verschillende badhhuizen. Deze structuren waren verbonden door Romeinse bouwkundeige techniken die de technische geavanceerde kennis van die tijd tonen.

De plaats ontwikkelde zich als een Romeinse nederzetting en groeide aanzienlijk tijdens de vroege keizerperiode. Een bezoek van Keizer Constantijn in 310 n.Chr. markeert het belang van het complex in die tijd.

De tempel was een plaats waar mensen genezing zochten en mengde Romeinse religieuze praktijken met lokale tradities. Bezoekers konden rituelen zien die beide culturen samenbrachten.

De plaats wordt begrensd door een ringvormige weg die nog steeds de omvang aangeeft en helpt met oriëntatie. Bezoekers moeten comfortabele schoenen dragen omdat het terrein onregelmatig is en het verkennen van de archeologische resten tijd kost.

De tempel was gebouwd op een plateau boven een unieke natuurlijke formatie: kalksteengrotten waar water verdween en kilometers verderop weer opdook. Deze geologische bijzonderheden maakten de plaats bijzonder belangrijk voor genezingsrituelen met water.