Temple of Apollo Grannus, Archeologische vindplaats van een Romeinse tempel in Faimingen, Beieren, Duitsland

De Tempel van Apollo Grannus in Faimingen, het antieke Phoebiana, is een Romeins tempelcomplex van ongeveer 1000 m² binnen een nederzetting van circa 40 ha. Bij de zuidingang staat een middeleeuwse put; een trap leidt naar de binnenste zuilengang, dan naar het temenos, het pronaos en de cella. Acht van de oorspronkelijke veertien zuilen zijn bewaard of gereconstrueerd, en achter de tempel ligt een taberna.

De tempel stond in de Romeinse nederzetting Phoebiana bij Faimingen, nabij Lauingen, en was een van de grootste Romeinse tempels ten noorden van de Alpen. Keizer Caracalla zocht er in 212 genezing bij Apollo Grannus; een inscriptie uit Efeze vermeldt een gezantschap dat het heiligdom van de „Grannische Apollo” bereikte. Mijlpalen, in 1981 gevonden in Gundelfingen en in 2002 in Sontheim, noemen Phoebiana en door Caracalla in 212/213 bevolen wegen- en bruggenbouw.

De naam van de tempel verbindt Apollo, de Romeinse god van de geneeskunst, met Grannus, de Keltische god van bronnen en baden. Het heldere bronwater maakte Phoebiana, het Romeinse Faimingen bij Lauingen, tot een oord voor cultusbaden en drinkkuren.

Het in 1987 ingerichte openluchtmuseum betreedt men in het zuiden, waar een middeleeuwse put staat; een trap leidt naar de binnenste zuilengang en verder naar de tempelhof. Acht van de oorspronkelijk veertien zuilen van de binnenste porticus zijn bewaard of herbouwd, drie ervan overdekt aan de westkant. Het verloop van de buitenste porticus is wit op het pad geschilderd, en de zuilposities zijn ook langs de Tempelweg gemarkeerd.

De site ligt in Faimingen bij Lauingen in Beieren, niet in de Andes. De identificatie van de tempel berust op drie Romeinse mijlpalen: twee in 1981 gevonden onder de protestantse kerk van Gundelfingen an der Donau en een derde in 2002 in Sontheim an der Brenz. Hun inscripties van 212-213 noemen Phoebiana en vermelden wegen en bruggen die Caracalla liet aanleggen.