Old parish church of St. Martin, Gotische kerk in Garmisch-Partenkirchen, Duitsland

De Alte Pfarrkirche St. Martin is een romaans-gotische kerk aan de rand van Garmisch. De hoge toren draagt een slanke, met houtspanen beklede spits met witte rand, een rood omrande klok en twee smalle boogvensters; rode patronen sieren de witte onderwanden. Het schip heeft een steil spanendak, ernaast staat een kleiner wit gebouw met trapgevel. Binnen verdeelt een laatgotisch netgewelf op een middelpilaar de ruimte in twee schepen.

Garmisch wordt in 802 voor het eerst vermeld; de aan Sint-Martinus gewijde kerk was vermoedelijk eerst een houten gebouw uit de Merovingische tijd. Een stenen Romaans gebouw werd rond 1288 vervangen door een vroeggotische kerk van natuursteen, dat jaar als parochiekerk vermeld; resten ervan zijn in de noordmuur van het schip en de toren bewaard. In 1446 volgde een westtribune, in 1462 een oostelijk priesterkoor, in 1520/22 de zuidmuur en laatgotische gewelven. Nadat Joseph Schmuzer in 1730–1734 de barokke Nieuwe Parochiekerk had gebouwd, lag de oude kerk aan de rand van het dorp en deed dienst als hooischuur.

De kerk is gewijd aan de heilige Martinus, de belangrijkste heilige van het Frankische rijk, en de parochie omvatte ooit het hele bovenste Loisach- en Isardal. De muurschilderingen dienden als "Armenbibel", die de ongeletterde bevolking de Heilige Schrift uitlegde. Het hoogaltaar van 1669 is van schrijnwerker Thomas Ziegler en beeldhouwer Johannes Schenk; het altaarstuk van de Innsbrucker schilder Johannes Hartwig is verloren.

De kerk staat iets buiten het centrum aan de rand van Garmisch; aan de zuidoostkant is de neogotische meisjesschool van 1852/54 aangebouwd. De ingang ligt aan de westzijde en voert onder een gewelfde, tweebeukige tribune door naar het schip. Het oude zuidwestportaal is door een moderne Lourdesgrot aan het oog onttrokken; zoek de westdeur.

De kerk werd alleen van sloop gered doordat ze na de opening van de nieuwe parochiekerk in 1734 als hooischuur diende. In 1877 werden muurschilderingen in het koor ontdekt, en de grote figuur van Sint-Maarten op de oostmuur kwam pas in 1958 tevoorschijn; de fresco's werden tussen 1990 en 2000 schoongemaakt en gerestaureerd.