Longquan celadon, Keramisch productiecentrum in Lishui prefectuur, Zhejiang provincie, China.

Longquan-celadon is een traditionele keramiek geproduceerd in de regio Lishui in Zhejiang met een karakteristieke groen-blauwe glazuur. De dikwandige stukken hebben een gladde, glanzende oppervlakte die een opmerkelijke kleurdiepte vertoont.

De ovens van Longquan in zuidwestelijk Zhejiang begonnen rond de 10e eeuw op grote schaal te produceren onder de Noordelijke Song. Na de verplaatsing van de hoofdstad naar Hangzhou in 1127 stegen kwaliteit en omvang sterk, en dit aardewerk beheerste meer dan vijfhonderd jaar de Chinese keramiekuivoer. Drakenovens met tot twaalf kamers bakten 25.000 stuks per keer. De productie liep terug toen blauw-wit uit Jingdezhen deze markten in de Ming-tijd overnam.

De Chinese naam 龙泉青瓷 verbindt deze waar met Longquan, het ovencentrum in Zhejiang, en met het groene glazuur van seladon. In de Zuidelijke Song-periode ontwikkelden pottenbakkers de dikke kalk-alkaliglazuren fenqing (poederblauw) en meiziqing (pruimgroen), die met jade werden vergeleken. De traditionele stooktechniek werd in 2009 ingeschreven op de Representatieve Lijst van het immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid van UNESCO.

De ovens waren lange drakenovens, bakstenen tunnels die een helling op liepen met tot twaalf kamers, geschikt om tot 25.000 stuks tegelijk te bakken. De beste resultaten kwamen van de potten in de bovenste etages, die langzamer en gelijkmatiger werden verhit. Er werden altijd saggers gebruikt, en de baktemperaturen lagen tussen 1.180 °C en 1.280 °C, waarbij boven 1.250 °C de beste groene of blauwe kleuren gaf.

De ongeglazuurde voetring van een Longquan-stuk wordt roodbruin bij het bakken, een kenmerk dat "paarse rand en ijzeren voet" (紫口铁足) wordt genoemd en het onderscheidt van noordelijke celadons. Dit effect ontstaat door oxidatie van het ijzer in de klei wanneer aan het einde van het bakken verse lucht de oven binnenkomt.