Reformed Church Haldenbühl, Protestantse kerkgebouw in Gossau, Zwitserland

De gereformeerde kerk Haldenbühl is een neobarokke centraalbouw op kruisvormige plattegrond, voltooid in 1900 naar ontwerp van de Zürcher architecten Pfleghard en Haefeli. De kruisarmen zijn gedekt met mansardedaken, en boven het snijpunt van de nokken staat een achthoekige lantaarn met ingesnoerde kap. De toren staat in de zuidoosthoek, met een lantaarnui boven ronde klokgevels. De sokkel is van graniet, terwijl tufsteen de venster- en deuromlijstingen, lisenen en lijsten van de witte wandvlakken omlijst.

Begin negentiende eeuw was Gossau volledig rooms-katholiek. Vanaf 1840 kochten protestantse boerenfamilies uit Bern onrendabele graanboerderijen op en schakelden over op vee- en melkveehouderij; de industrialisatie van de jaren 1860 trok meer niet-katholieke arbeiders aan. In 1888 woonden 896 protestanten in Gossau, die tot de parochie Flawil behoorden. Een in 1896 opgerichte kerkvereniging werd op 28 juni 1897 een zelfstandige gemeente, en de door Pfleghard en Haefeli uit Zürich ontworpen kerk werd op 16 december 1900 overgedragen onder predikant August Lutz.

De naam Haldenbüel verwijst naar de heuvel waar de kerk in 1900 werd gebouwd. De gemeente was pas in 1897 van Flawil afgescheiden, en de kerk werd het centrum van de nieuwe parochie. Er worden nog steeds diensten gehouden; het gebouw is geklasseerd als cultuurgoed van regionaal belang, klasse B.

De kerk staat op de hoogte Haldenbüel boven Gossau, de plek die de gemeente in 1899 koos. De granieten sokkel en de venster- en deuromlijstingen van tufsteen zijn van buiten altijd te zien; het interieur is open bij diensten. Het hele complex werd in 1985–1986 onder toezicht van de kantonnale monumentenzorg gerestaureerd en op 17 mei 1986 opnieuw ingewijd.

De kerk werd gebouwd naar een ontwerp van de Zürcher architecten Pfleghard en Haefeli, waarvoor in 1899 na bestudering van de locatie Haldenbüel werd gekozen. De sokkel is van graniet, terwijl de venster- en deuromlijstingen, lisenen en bekroningen van tufsteen zijn, die de witte wandvlakken omlijsten.