Weilburg

Schloss Weilburg was een klassiek paleis met een 201 meter lange gevel, symmetrische vleugels en Dorische zuilen die de representatieve bouwkunst van het vroege 19de eeuw belichaamde. Het complex imponeerde door zijn geometrische orde en harmonieuze verhoudingen, waardoor het een meesterwerk van het Weens classicisme werd.

Aartshertog Karel van Oostenrijk bestelde het paleis in 1820 voor zijn echtgenote Henriette van Nassau-Weilburg, met de bouw voltooid in december 1821. Na ernstige brandschade in 1945 werd de beschadigde structuur in 1964 gesloopt, waardoor alleen een wapensteen op Weilburgstrasse als herinnering restbleef.

Kunstenaars zoals Jakob Alt en Eduard Gurk vastlegden het paleis in schilderijen en behielden zijn klassieke elegantie voor het nageslacht. Deze kunstwerken bewaren de visuele herinnering aan het gebouw dat vandaag alleen in de kunstgeschiedenis voortleeft.

De paleisplaats aan de Weilburgstrasse markeert waar het gebouw ooit stond, met vandaag alleen nog een wapensteen zichtbaar. Bezoekers kunnen de locatie gemakkelijk te voet bereiken en een idee krijgen van het historische belang ervan in Badens stadse landschap.

De Weense architect Joseph Kornhäusel ontwierp het paleis als een van Oostenrijks grootste klassieke gebouwen, waardoor het de titel 'stenen gedicht' verwierf. Deze bijnaam weerspiegelde niet alleen de schaal ervan, maar ook de poetische harmonie van zijn architecturale taal die waarnemers fascineerde.

Locatie: Baden

Ontstaan: 4 juni 1823

Architecten: Joseph Kornhäusel

Architectuurstijl: classical architecture

GPS-coördinaten: 48.00671,16.20891

Laatste update: 8 december 2025 om 20:43