La Ricarda

La Ricarda is een rationalistisch woonhuis bij Barcelona ontworpen op een regelmatig rastersysteem met dunne stalen zuilen die betonnen gewelven ondersteunen en verschillende functionele zones creëren. De structuur opent zich naar het omringende landschap in een mediterrane kustomgeving door middel van zijn modulaire organisatie.

De eigenaren Ricardo Gomis en Inés Bertrand gaven architect Antonio Bonet Castellana opdracht om de woning in 1949 te ontwerpen, met de bouw voltooid in 1963. Dit project markeerde een keerpunt in de Spaanse architectonische ontwikkeling van de twintigste eeuw.

Het huis werd een verzamelplaats voor kunstenaars en muzikanten tijdens Franco's regime, waar regelmatig concerten en theatervoorstellingen voor Club 49-leden werden gehouden. Deze artistieke activiteit maakte het een belangrijk cultureel centrum tijdens een politiek beperkende periode.

Toegang vereist voorafgaande afspraken omdat het een particuliere woning is die alleen op geplande tijden open is. Bezoekers moeten comfortabele schoenen dragen en zich voorbereiden op oneffen terrein en buitenruimtes, omdat het ontwerp binnen- en buitenruimtes mengt.

Het dak bestaat uit twaalf geprefabriceerde beton- en keramische tegelgewelven die op stalen steunen rusten, wat een innovatieve constructiemethode vertegenwoordigt die voor die tijd ongebruikelijk was. Dit modulaire plafonddontwerp maakte het mogelijk grote binnencapaciteiten zonder interne scheidingswanden te creëren.