Parque de Lamuza, Llodio, Barokpaleis in Llodio, Spanje.

Het Lamuza-paleis is een barok-classicistisch gebouw uit de 18e eeuw in Llodio, in de 19e eeuw uitgebreid door de architecten Francisco de Cubas en Francisco de Mendoza en in de 20e eeuw door Luis de Landecho. Het oorspronkelijke vierkante bouwwerk heeft een begane grond, hoofdverdieping en zolder, met dikke metselmuren, hoekstenen en omlijstingen van natuursteen en een eiken houtskelet. De enige gevelversieringen zijn de consoles onder de balkons, het smeedwerk van de leuningen en een familiewapen, dat nu door dat van de gemeente is vervangen.

Het oorspronkelijke vierkante gebouw werd begin 18e eeuw opgetrokken door het mayorazgo van Orue in een sobere classicistische barokstijl, met dikke metselwerkmuren en een eikenhouten geraamte. In 1876 kocht Estanislao de Urquijo y Landaluce, eerste markies van Urquijo, het huis als zomerverblijf. Francisco de Cubas y González-Montes en Francisco de Mendoza y Cubas breidden het in de 19e eeuw uit in eclectische en regionalistische stijl; in de 20e eeuw werkte Luis de Landecho Jordán de Urríes eraan.

Het paleis was jarenlang het centrum van het sociale en politieke leven van Llodio, vooral door de invloed van de familie Urquijo, destijds een van de machtigste van Baskenland. Het familiewapen op de gevel is vervangen door dat van de gemeente.

Het paleis staat in het Parque de Lamuza, een landgoed van 94.490 m² rond het wooncomplex van 7.784 m². Het gebouw is niet als museum open; na restauratie moet het een Baskische taalschool, een kinderspeelruimte en een jongerencentrum huisvesten. Het park wordt te voet doorkruist en is de belangrijkste openbare ruimte van Llodio.

Het oorspronkelijke achttiende-eeuwse gebouw had een vierkante plattegrond met begane grond, hoofdverdieping en zolder, en het geraamte was van eikenhout. De enige gevelversieringen waren de consoles onder de balkons, het smeedwerk van de leuningen en het familiewapen, dat nu door dat van de gemeente is vervangen.