Ermita de la Salut del Papiol, Romaanse kluizenaarskerk in El Papiol, Spanje.

De Ermita de la Salut del Papiol is een zaalkerk van ongeveer 20,5 m lang, 3,5 m breed en 4,8 m hoog, gebouwd van ruw breuksteen met gehouwen blokken op de hoeken. Het schip heeft een tongewelf op gordelbogen; aan de oostkant liggen een middenapsis en twee kleinere zijkapellen, elk met een dubbel versneden venster. Op de westgevel staat een klokkenmuur en het zuidportaal wordt door twee steunberen geflankeerd.

De plaatsnaam Madrona is gedocumenteerd vanaf 1013 en de parochie vanaf 1017. In 1060 beleende bisschop Guislabert van Barcelona de parochie aan Guisla, weduwe van Mir Geribert. In 1315 werd de parochie verplaatst naar de kern bij het kasteel van El Papiol, waardoor de kerk als aan Sint-Petrus gewijde kluis achterbleef; in 1757 was ze aan de Mare de Déu de la Salut gewijd. Ze werd gerestaureerd in 1911 en 1982.

Twee jaarlijkse processies bereiken de kerk: de bewoners van El Papiol klimmen erheen op de tweede zondag van september, die van Valldoreix op 12 oktober. Het middeleeuws aandoende beeld van Maria met Kind is een snijwerk uit 1977 van de plaatselijke beeldhouwer Antoni Agraz i Buil; het altaar dateert van 1972.

De eremitage ligt in de bergen van Collserola, wat betekent dat je er heen moet wandelen via natuurlijke bergpaden. De route gaat door bergachtig terrein met hoogteverschillen.

De kerk was oorspronkelijk aan de heilige Eulalia gewijd; bij een pastoraal bezoek in 1656 dreigde het gewelf in te storten en werd herstel binnen zes maanden bevolen. In 1757 was ze aan de Mare de Déu de la Salut gewijd, en het middeleeuwse kerkhof tegen de muren werd wegens vocht verwijderd. In de 19e eeuw, zonder kluizenaars, werd het Mariabeeld gestolen.