Santa Maria de Barberà, Romaanse kerk in Barberà del Vallès, Spanje

De kerk Santa Maria de Barberà is een romaans gebouw met een kruisvormige plattegrond, één schip onder een licht spits tongewelf en drie oostwaarts gerichte apsissen. De muren bestaan uit goed bewerkte tweekleurige steenblokken, met lombardische banden en blinde arcaden als enige versiering bij het koor. Boven de noordelijke transeptarm verrijst een rechthoekige klokkentoren, en de westelijke deur is een dubbele boog van kleine sluitstenen.

De kerk is gedocumenteerd vanaf 986, toen koning Lotharius bezittingen in het gebied Barberanus aan het klooster Sant Cugat bevestigde; ze werd in de tweede helft van de 11de eeuw gebouwd, met schenkingen voor het werk in 1067 en 1074. Ze werd ingewijd onder bisschop Oleguer van Barcelona (1116-1137) en verschijnt in 1143 als parochie. In 1919 legden mossèn Manuel Trens en pastoor Josep Maria Esteve de schilderingen van de apsissen achter een retabel bloot; na de Burgeroorlog werden schilderingen en kerk gerestaureerd met de monumentendienst van de Diputació de Barcelona.

De muren in het interieur bewaren middeleeuwse schilderingen met bijbelse scenes die tonen hoe gelovigen hun geloof uitdrukten en beleefden. Deze kunstwerken uit verschillende perioden laten zien hoe religieuze praktijken en artistieke voorkeur in deze regio veranderden.

De kerk is op de meeste dagen open voor bezoekers, en rondleidingen zijn beschikbaar om de architectonische kenmerken van het gebouw uit te leggen. Als actieve plek van aanbidding moeten bezoekers zich respectvol kleden en rekening houden met eventuele lopende religieuze diensten.

De ontdekking van 1919 werd gedaan door Mossèn Manuel Trens, directeur van het Diocesaan Museum van Barcelona, en pastoor Mossèn Josep Maria Esteve, die de schilderingen achter een retabel dat de centrale apsis bedekte tevoorschijn haalden. De muurschilderingen, gedateerd in de late 12e eeuw en toegeschreven aan de Meester van Cardona, zijn in situ bewaard.