Santa Maria de Roses, Benedictijner klooster in Roses, Spanje

Santa Maria de Roses is een benedictijns klooster binnen de vesting Ciutadella de Roses, met een basiliek met drie beuken, een dwarsbeuk en drie absissen. De overblijfselen van een kloostergang zijn ook bewaard gebleven binnen dit versterkte complex.

Het klooster ontstond uit de kerk Santa Maria de Rodes, gesticht in de late 8e of vroege 9e eeuw door monniken die waren gevlucht uit het verwoeste klooster Magrígul. In 960 werd de gemeenschap een onafhankelijke abdij onder graaf Gausfred I van Empúries en Roussillon. Vanaf 1022 werd een nieuwe kerk gebouwd, die op 3 januari 1053 werd ingewijd. De abdij verviel vanaf de 15e eeuw en werd verwoest door Franse troepen tijdens het beleg van Roses in 1794-1795.

Het klooster toont hoe Lombardse bouwmethoden vroeg in Spanje werden toegepast, duidelijk zichtbaar in de Romaanse designelementen. Deze bouwstijl vormde de religieuze architectuur van de regio.

De kloosterruïnes liggen binnen de Ciutadella de Roses, de ommuurde vesting die vanaf het midden van de 16e eeuw werd aangelegd, en maken deel uit van het Museu de la Ciutadella de Roses. Bezoekers bereiken ze te voet via het vestingterrein, langs de museumroute; het opgegraven gebied omvat de herbouwde centrale apsis en de latere deur. Het terrein valt onder de erfgoedbescherming die voor het hele complex van de Ciutadella geldt.

De naam van het klooster veranderde pas begin 14e eeuw: Latijnse documenten noemden het Sancta Maria Rodensis of Sancta Maria de Rodis, naar de Rodes-bergketen en de Griekse kolonie Rhodos. Daarna raakte Sancta Maria de Rosis ingeburgerd.