Sant Pere de Camprodon, Benedictijner kloosterkerk in Camprodon, Spanje

Sant Pere de Camprodon is een Romaanse kerk, gebouwd in het midden van de 12e eeuw en ingewijd in 1169, het enige overblijfsel van een benedictijnenklooster. Ze heeft een Latijns kruisplan met vijf vierkante absiden, waarvan de grootste even breed is als het schip, en een spits tongewelf versterkt met gordelbogen. Boven de kruising dient een achthoekige lantaarn als basis voor een klokkentoren van twee verdiepingen; het portaal is het enige gebeeldhouwde ornament.

Een aan Sint-Pieter gewijde kerk werd in 904 ingewijd door bisschop Servus Dei van Girona. Rond 950 stichtte graaf Guifré II van Besalú er een benedictijnenklooster, dat van 1078 tot 1461 onder de abdij van Moissac, een filiaal van Cluny, ressorteerde. Het kloosterleven eindigde met de opheffing in 1835, en de vervallen kloostergebouwen werden in 1932 gesloopt.

Het interieur van de kerk bevat graven van voormalige abten, terwijl het diocesaan museum van Girona originele kapitelen uit het oude klooster bewaart. Deze overblijfselen weerspiegelen de monastieke gemeenschap die deze plaats eeuwenlang heeft gevormd.

De kerk staat in het centrum van Camprodon, in de comarca Ripollès. Alleen de kerk is bewaard; de kloostergebouwen werden in 1932 gesloopt na de restauratie van 1928-1932 onder leiding van Jeroni Martorell. Let op het gerestaureerde portaal met zijn zuilen en kapitelen; de kapitelen van de kruisgang worden nu bewaard in het diocesaan museum van Girona.

De kerk heeft vijf vierkante apsissen, niet vier: de grootste is even breed als het schip en aan weerszijden van het dwarsschip openen zich twee. De kapitelen van de kloostergang die de aardbeving van 1428 overleefden, worden bewaard in het diocesaan museum van Girona.