Monasterio de San Julián y San Antonio, La Cabrera, Religieus klooster in La Cabrera, Spanje

Het Monasterio de San Julián y San Antonio is een klooster van graniet met vijf halfronde apsen en drie korte neven gebouwd volgens Romaanse ontwerpprincipes. Het gebouw toont een zorgvuldig geplande indeling met meerdere altaargebieden op verschillende hoogteverschillen in het interieur.

De stichtingsdatum is onbekend; de traditie schrijft die toe aan koning Alfonso VI in de 11e eeuw tijdens de veldtocht om Toledo te veroveren, maar andere theorieën plaatsen haar in de eerste helft van de 12e eeuw of eerder. Eerst gewijd aan de heilige Julianus en tot de 14e eeuw door benedictijnen bestuurd, ging het in 1404 over naar de hervormde franciscanen van Pedro de Villacreces en werd het onder de heilige Antonius van Padua geplaatst. In 1567 was de franciscaan Diego de Landa, later tweede bisschop van Yucatán, er gardiaan. De broeders werden in 1835 verdreven door de Desamortización de Mendizábal.

Het klooster werd eerst aan de heilige Julianus gewijd en tot de 14e eeuw door benedictijnen bestuurd. In 1404 ging het over naar de hervormde franciscanen van Pedro de Villacreces en werd het onder de bescherming van de heilige Antonius van Padua geplaatst. De monnik Diego de Landa, later tweede bisschop van Yucatán, was er in 1567 gardiaan. Sinds 2004 bevorderen de Idente Missionarissen er culturele en sociale activiteiten.

Het klooster ligt op ongeveer 1.190 meter hoogte in de buurt van de top Cancho Gordo, wat resulteert in lagere temperaturen en variabele weersomstandigheden. De afgelegen ligging op een bergplateau vereist stevig schoeisel en uithoudingsvermogen voor een volledig bezoek.

Het gebouw bevat vijf symmetrisch gerangschikte altaren op verschillende niveaus, wat suggereert dat in voorbije eeuwen meerdere missen tegelijkertijd plaatsvonden. Deze ongebruikelijke ruimtelijke indeling maakt het een zeldzaam voorbeeld van middeleeuwse liturgische praktijken.