Monasterio de San Julián y San Antonio, La Cabrera

Het Monasterio de San Julián y San Antonio is een klooster van graniet met vijf halfronde apsen en drie korte neven gebouwd volgens Romaanse ontwerpprincipes. Het gebouw toont een zorgvuldig geplande indeling met meerdere altaargebieden op verschillende hoogteverschillen in het interieur.

Het klooster werd gesticht in de 11e eeuw onder koning Alfonso VI tijdens de campagne om Toledo te veroveren en werd aanvankelijk beheerd door benedictijnse monniken. Het benedictijnse beheer eindigde in de 14e eeuw, wat een belangrijke omslag in de geschiedenis markeerde.

Het klooster fungeert sinds 2004 als centrum voor religieuze en sociale activiteiten onder beheer van de Idente Missionarissen.

Het klooster ligt op ongeveer 1.190 meter hoogte in de buurt van de top Cancho Gordo, wat resulteert in lagere temperaturen en variabele weersomstandigheden. De afgelegen ligging op een bergplateau vereist stevig schoeisel en uithoudingsvermogen voor een volledig bezoek.

Het gebouw bevat vijf symmetrisch gerangschikte altaren op verschillende niveaus, wat suggereert dat in voorbije eeuwen meerdere missen tegelijkertijd plaatsvonden. Deze ongebruikelijke ruimtelijke indeling maakt het een zeldzaam voorbeeld van middeleeuwse liturgische praktijken.