Wat Pho, Boeddhistische tempel in District Phra Nakhon, Thailand.

Wat Pho is een boeddhistisch tempelcomplex van witte en gouden gebouwen met steile getrapte daken in de wijk Phra Nakhon in Bangkok, door de Chetuphon Road verdeeld in twee ommuurde delen. Drie hoge spitsen steken boven de daken uit, en een lager gebouw heeft een rode dubbele deur tussen witte en gouden zuilen, geflankeerd door rode nissen met staande gouden figuren. In een hal met een donker plafond ligt een 46 m lange, geheel vergulde liggende Boeddha, het hoofd links, met dichte krullen en een naar het hoofd gebogen arm.

Wat Pho bestond al vóór de stichting van Bangkok: gebouwd in de Ayutthaya-periode, mogelijk onder koning Phetracha (1688-1703), heette hij Wat Photaram. In 1788 liet Rama I de moerassige grond draineren en bouwde hem in zeven jaar opnieuw op, met Boeddhabeelden uit Ayutthaya en Sukhothai; in 1801 kreeg hij een nieuwe naam. Rama III breidde het complex van 1832 tot 1848 uit en voegde de kapel van de Liggende Boeddha en de beschreven muren toe.

De naam Wat Pho is een samentrekking van Wat Photaram, dat verwijst naar het klooster van de Bodhi-boom in Bodh Gaya in India, waar de Boeddha volgens de overlevering verlichting bereikte. De muren van de tempel dragen marmeren inscripties over geneeskunde, astrologie en massage, geschreven door ongeveer 50 hofgeleerden en monniken onder Rama III; UNESCO registreerde ze in 2008 in het Memory of the World-programma.

Het complex wordt doorsneden door de Chetuphon Road: het noordelijke ommuurde deel bevat de bot, de vier windrichting-wihans en de hal van de liggende Boeddha, het zuidelijke deel huisvest de monnikenverblijven en een school. Schouders en knieën moeten bedekt zijn. Twee paviljoenen aan de oostrand dienen voor massageoefening.

Het tempelcomplex herbergt een van de oudste massagescholen van Thailand, waar bezoekers traditionele behandelingen kunnen ontvangen gebaseerd op eeuwenoude technieken. De diagrammen die in de muren zijn gegraveerd tonen drukpunten en genezingsmethoden die ooit werden gebruikt om monniken en het publiek op te leiden.