Villa Savoye in Poissy is een vroegmodernistische woonhuis dat Le Corbusiers invloed op de architectuur van de 20e eeuw weerspiegelt. Het huis valt op door zijn schone lijnen, witte oppervlakken en karakteristieke pilotis die de structuur van de grond tillen. Gebouwd in de late jaren 1920, toont deze privéwoning Le Corbusiers filosofie van functioneel ontwerp en werd een referentiepunt voor hoe huizen met eenvoud en doel kunnen worden ontworpen.

De Woonheid in Marseille is een groot gebouw dat woningen, winkels en diensten combineert in één structuur. Le Corbusier paste daar zijn idee van samenleven toe: iedereen woont thuis maar deelt bepaalde gemeenschappelijke ruimtes. Het gebouw werkt als een verticale dorp, met binnenstraten, een terras op het bovenste niveau en appartementen die door het hele gebouw lopen. Het biedt een nieuwe manier van samenleven, bedoeld voor de tijd na de oorlog, waarin families elkaar kunnen ontmoeten, boodschappen kunnen doen en gebruik kunnen maken van voorzieningen zonder het gebouw te verlaten.

Het Couvent Sainte-Marie de La Tourette in Éveux is een Dominicaans klooster dat Le Corbusier in de jaren 1950 ontwierp. Dit gebouw laat zijn benadering van brutalisme en functioneel ontwerp zien. Het klooster is in een helling gebouwd en combineert ruw beton met duidelijke geometrische vormen. De binnenruimtes waren speciaal ontworpen voor het monastieke leven, met cellen voor de monniken, gemeenschappelijke ruimtes en een kapel. De structuur toont Le Corbusiers overtuiging dat architectuur moet verbeteren hoe mensen hun dagelijks leven leven.

Cité Frugès de Pessac is een vroeg woningproject dat modernistisch ontwerp combineert met betaalbare leefruimten. Deze wijk toont Le Corbusier's overtuiging dat goed ontwerp toegankelijk moet zijn voor iedereen. De huizen kenmerken zich door schone lijnen, open plattegronden en functionele ruimten. Het project werd gebouwd in de jaren 1920 en demonstreert Le Corbusier's benadering van stedenbouw en residentieel wonen in de 20e eeuw.

Het Maison La Roche in Parijs is een privéwoning en kunstgalerie die Le Corbusiers benadering van moderne architectuur in de jaren twintig laat zien. Het huis valt op door zijn open plattegronden en beeldhouwachtige binnenruimtes die een vloeiende verbinding tussen kamers creëren. Het vertegenwoordigt een van zijn vroege werken en toont hoe woonruimtes en kunstexposities samen kunnen functioneren, wat zijn voortkomende ideeën over ontwerp weerspiegelt tijdens deze fundamentele periode van modernistische architectuur.

Het Maison Jeanneret is een klein woongebouw in Parijs ontworpen door Le Corbusier volgens modernistische principes en efficiënte ruimteplanning. Het huis toont hoe de architect ruimte organiseerde om functionele en praktische woningen te creëren. Het maakt deel uit van het werk van Le Corbusier dat de moderne architectuur van de 20e eeuw vormgaf. Het gebouw weerspiegelt zijn benadering om kleine ruimtes goed voor het dagelijks leven in te richten.

Het Immeuble Clarté is een appartementengebouw in Genève dat Le Corbusiers visie op modern wonen weerspiegelt. Grote ramen laten veel natuurlijk licht in de ruimtes, terwijl de rationele structuur zijn interesse in efficiënt ontwerp toont. Het gebouw dateert uit de jaren 1930 en beschikt over open plattegronden en innovatief gebruik van staal en beton. Het is een belangrijk voorbeeld van Le Corbusiers residentiële werk en zijn gedachten over het leven in hedendaagse steden.

Villa Le Lac is een klein huis aan het meer in Corseaux dat diende als persoonlijk toevluchtsoord van Le Corbusier. Het gebouw toont hoe de architect modernistische principes toepaste op intiem woonontwerp. De villa belichaamt Le Corbusiers filosofie van ruimte vereenvoudigen en de relatie tussen bewoner en omringende landschap benadrukken. Met zijn schone geometrische vormen en grote ramen die het uitzicht omlijsten, geldt het als een belangrijk voorbeeld van zijn vroege woonwerk.

Het Immeuble Molitor is een woongebouw in Boulogne-Billancourt dat Le Corbusiers benadering van modern woonontwerp demonstreert. Met zijn schone structuurlijnen en karakteristieke modernistische balkons belichaamt het gebouw de principes die Le Corbusier in zijn werk nagestreefde. Het vertegenwoordigt een belangrijk voorbeeld van zijn architecturale ontwikkeling en zijn invloed op de manier waarop mensen in twintigste-eeuwse gebouwen leven.

Het Pavillon Suisse is een studentenflat in Parijs die pilotis, vrije gevels en modernistische principes combineert. Het laat zien hoe Le Corbusier zijn ontwerp aanpak ontwikkelde, waarbij gebouwen op slanke steunpilaren rusten en wanden vrij kunnen worden ingedeeld. Dit gebouw uit de jaren dertig markeert een keerpunt in de architectuur van de twintigste eeuw en toont hoe Le Corbusier zijn ideeën over rationeel bouwen toepaste in een dicht bebouwde stad.

Het Maison du Brésil is een studentenresidentie in Parijs' universiteitswijk die Le Corbusiers modernistische benadering van woondesign toont. Het gebouw vertegenwoordigt een belangrijk moment in de ontwikkeling van de architect en toont hoe hij ruimtes voor academisch leven en hedendaags wonen vormgaf.

De Unité d'Habitation de Rezé is een wooncomplex dat Le Corbusiers concepten voor collectieve huisvesting buiten Parijs toepast. Dit gebouw maakt deel uit van Le Corbusiers architecturale werken over de hele wereld en toont hoe de architect zijn visie op modern leven uitdrukte door middel van beton en schone geometrische vormen. Het complex bevat appartementen die zijn ontworpen voor praktisch wonen, met gedeelde ruimten die het dagelijks leven van bewoners moeten vereenvoudigen.

De Unité d'Habitation de Briey is een wooncomplex in het noordosten van Frankrijk dat Le Corbusiers benadering van sociaal wonen toont. Het gebouw demonstreert zijn overtuiging dat goed ontworpen leefruimte voor iedereen toegankelijk moet zijn. Via zijn duidelijke vormen en praktische indeling vertegenwoordigt het een belangrijk voorbeeld van het moderne denken in de architectuur van de 20e eeuw.

De Unité d'Habitation de Firminy-Vert toont Le Corbusiers visie op stedelijk wonen met gedeelde voorzieningen. Dit gebouw maakt deel uit van een verzameling van belangrijke werken die Le Corbusiers ontwerpfilosofie in de twintigste eeuw weerspiegelen en zijn invloed op moderne architectuur aantonen.

Het Maison Guiette is een privéwoning in Antwerpen die vroege modernistische ontwerpprincipes toont. Het vertegenwoordigt een belangrijk moment in Le Corbusiers werk in de jaren twintig, toen hij zijn nieuwe ideeën over architectuur ontwikkelde. Het huis belichaamt zijn benadering van het creëren van eenvoudige vormen en functionele ruimten die het dagelijks leven verbeteren. Dit gebouw maakt deel uit van Le Corbusiers erfenis in de architectuurgeschiedenis van de twintigste eeuw en toont hoe hij privéwoningen opnieuw dacht.

Haus Le Corbusier Weissenhof is een woonhuis uit de Weissenhof-tentoonstelling van 1927 in Stuttgart, waar toonaangevende architecten hun visies op modern wonen toonden. Het huis weerspiegelt Le Corbusiers ideeën over functionele ruimtes en heldere vormen die aansluiten bij het dagelijks leven. Als onderdeel van zijn oeuvre staat het voor een belangrijk moment in hoe hij zijn gedachten over hedendaagse woonarchitectuur heeft ontwikkeld.

Het Centrosoyuz Building is een belangrijk institutioneel gebouw in Moskou dat Le Corbusiers modernistische ontwerpprincipes in een Sovjet-context toont. Het vertegenwoordigt een belangrijk moment in de ontwikkeling van Le Corbusiers architectonische filosofie en zijn invloed op de architectuur van de 20e eeuw. Het gebouw combineert functionele vormen met innovatieve structurele oplossingen.

Casa Curutchet is het enige gerealiseerde werk van Le Corbusier in Zuid-Amerika, een woning die toont hoe de architect modernisme met zijn lokale setting in La Plata integreerde. Het huis werd in de jaren 1950 gebouwd en toont zijn ontwerpprincipes door middel van open plattegronden, functionele ruimtes en integratie van natuur in de woongebieden. Casa Curutchet vertegenwoordigt een belangrijk moment in Le Corbusiers internationale carrière en toont hoe hij modernistische ideeën aan Zuid-Amerikaanse omstandigheden aanpaste.

Het Sanskar Kendra Museum in Ahmedabad toont textiel- en kunstverzamelingen in modernistische betonstructuren. Als onderdeel van Le Corbusiers architectonische oeuvre belichaamt dit museum zijn naoorlogse ontwerpbenadering, die eenvoudige geometrische vormen combineert met functionele ruimten. De structuur van het museum laat zien hoe Le Corbusier publieke gebouwen ontworpen om kunstwerken effectief tentoon te stellen en bezoekers door zorgvuldig geplande interieurs te leiden.

Het Secretariat Building is een centraal regeringsgebouw in de geplande hoofdstad Chandigarh en toont Le Corbusiers monumentale modernistische stijl. Het gebouw belichaamt het concept van de architect van rationele vormen en functionele ruimten die het dagelijks leven en het bestuur vormgeven. Het maakt deel uit van een groep belangrijke constructies die de invloed van Le Corbusier op de architectuur van de 20e eeuw aantonen.

Het Paleis van de Vergadering in Chandigarh is een belangrijk werk van de modernistische architectuur van de 20e eeuw. Dit wetgevingsgebouw toont Le Corbusiers kenmerkende gebruik van gedurfde betonvormen en geometrische duidelijkheid. De structuur dient als zetel van de regering en weerspiegelt zijn overtuiging dat architectuur de identiteit van een stad kan bepalen. Het Paleis van de Vergadering staat als symbool voor de geplande ontwikkeling van Chandigarh en laat zien hoe modernistische ontwerpprincipes in institutionele gebouwen over continenten heen zijn geïntegreerd.

Het Punjab and Haryana High Court is een gerechtelijk gebouw in de geplande hoofdstad van India, Chandigarh. Het toont Le Corbusiers monumentale architectuurtaal en vertegenwoordigt een belangrijk werk in zijn carrière, dat zijn ontwikkelende ontwerpfilosofie en invloed op de modernistische architectuur van de twintigste eeuw weerspiegelt.

Het Musée national d'Art occidental in Tokio herbergt moderne en hedendaagse kunstwerken in een modernistische structuur. Als onderdeel van Le Corbusiers architectonische erfenis belichaamt dit museum de ontwikkeling van zijn ontwerpfilosofie en zijn invloed op de architectuur van de twintigste eeuw. Het gebouw toont hoe de architect zijn principes in een institutionele context toepaste.

Het Carpenter Center for the Visual Arts in Cambridge is een onderwijscentrum voor de kunsten dat de ontwerpfilosofie van Le Corbusier uit de 20e eeuw belichaamt. Het gebouw toont gedurfde betonvormen en doordachte ruimtelijke organisatie die zijn benadering van de modernisering van architectuur weerspiegelen.

De Cabanon de Le Corbusier is een kleine persoonlijke vakantiehuisje aan de Franse Riviera dat als privéretraite van de architect diende. Het belichaamt Le Corbusiers modernistische filosofie door zijn eenvoud en functioneel ontwerp. Dit gebouw toont hoe Le Corbusier zijn ontwerpprincipes op zijn eigen privéruimten toepaste en demonstreert zijn begrip van minimaal en doelgericht wonen.

Villa Stein in Garches toont Le Corbusiers benadering van modern wonen vanaf de jaren 1920. Het huis heeft open plattegronden en innovatieve ontwerpoplossingen die de architectuur van de 20e eeuw hebben bepaald. Dit pand vertegenwoordigt een belangrijk moment in Le Corbusiers evoluerende ontwerpfilosofie en zijn invloed op modernistische bouwpraktijken.

De Maisons Jaoul zijn twee woonhuizen in Neuilly-sur-Seine die Le Corbusiers benadering van huisarchitectuur in zijn latere jaren laten zien. Deze huizen vertegenwoordigen een verschuiving in zijn denken, weg van strikte geometrische principes naar het gebruik van natuurlijke materialen en meer organische ruimtes. Ze zijn een belangrijk onderdeel van zijn werk en tonen hoe zijn ideeën over modern wonen zich in de loop der tijd bleven ontwikkelen.

Villa Fallet is een van Le Corbusiers vroege werken en toont zijn pad naar modernistisch denken in de architectuur. Het gebouw in Zwitserland werd gebouwd toen de architect nog werd beïnvloed door traditionele vormen. Dit huis laat zien hoe Le Corbusier zijn ideeën over wonen en ruimteontwerp ontwikkelde.

De Villa Schwob in La Chaux-de-Fonds toont Le Corbusiers vroege benadering van modern wonen. Het huis combineert functionele ruimten met schone geometrische vormen en open plattegronden. De gevel wordt gekenmerkt door horizontale lijnen en grote glazen oppervlakken die veel licht naar binnen brengen. Binnenshuis vind je de principes van rationeel ruimtegebruik die Le Corbusier in zijn grotere projecten verder zou ontwikkelen. De villa staat op een helling met uitzicht op het landschap, terwijl het moderne ontwerp ervan aansluit bij de natuurlijke omgeving.

De Pavilloen van de Nieuwe Geest was een experimentele structuur die Le Corbusiers filosofie over modern wonen belichaamde. Dit tentoonstellingspavilloen presenteerde zijn radicale concept van gestandaardiseerde, functionele ruimten en toonde hoe gezinsleven en alledaagse routines binnen een nieuw architectonisch kader konden functioneren. Het gebouw demonstreerde zijn overtuiging dat goed ontwerp voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn, niet alleen voor rijken.

Het Cook House is een modernistische villa in Boulogne-Billancourt die Le Corbusier in de jaren 1920 ontwierp. Het toont de vroege principes van zijn architectuurtaal met schone geometrische vormen en functionele ruimten. De villa hoort bij zijn woonwerken die laten zien hoe hij nieuwe manieren zocht om leefruimten in te richten. Het maakt deel uit van zijn omvangrijke oeuvre dat de moderne architectuur van de twintigste eeuw vormgaf.

Villa Shodhan is een woonhuis in Ahmedabad dat Le Corbusier in de jaren 1950 ontwierp. Het gebouw toont zijn benadering van modern wonen door schone vormen en functionele ruimten. Het maakt deel uit van zijn architectonische taal die gebouwen over de hele wereld heeft beïnvloed. De villa vertegenwoordigt zijn blijvende invloed op hoe architecten huizen en stedelijke ruimten ontwerpen.

De kapel Notre-Dame-du-Haut in Ronchamp toont Le Corbusiers benadering van religieuze architectuur. De kapel staat op een heuvel met gebogen betonvormen die uit de grond lijken op te rijzen. Witte muren en een gewelfd dak bepalen het uiterlijk. Binnenin dringt licht door kleine, asymmetrisch geplaatste ramen, wat een meditatieve ruimte creëert. Dit gebouw markeert een belangrijk moment in de heilige architectuur van de 20e eeuw.