Convento de São Francisco, Portimão, Franciscaner kloosterruïnes uit de 16e eeuw in Portimão, Portugal.

Het Convento de São Francisco is een complex van onderling verbonden gebouwen van twee verdiepingen aan de westoever van de Arade, met een eenbeukige kerk met rechthoekig koor en vierkante narthex, een maniëristische kloostergang met veertien rondbogen op vierkante pijlers, een kapittelzaal met manuelijns portaal, slaapzalen en een refter.

Het klooster ontstond in 1530, toen Simão Correia, kapitein van Azamor, gebouwen en grond aan de rivier de Arade schonk aan de observante franciscanen. In de 19e eeuw verloor het zijn religieuze functie en werd het aan particulieren verkocht; daarna diende het als kurkopslagplaats en pakhuis voor de conservenindustrie voordat het verviel. In 1993 werd het geklasseerd als Onroerend Erfgoed van Openbaar Belang.

De kerk, gewijd aan Nossa Senhora da Esperança, werd volgens Pinho Leal bijzonder vereerd door de zeelieden en vissers van Portimão. Een portiek bevatte het graf van broeder António de Silves; zijn grafsteen vermeldde dat hij stierf aan de pest die hij opliep bij de verzorging van zieken.

Het klooster staat op de westelijke oever van de Arade, bij de riviermonding en de haven, naast het gemeentemuseum van Portimão. Het is privébezit en niet opengesteld, dus bezoekers kunnen alleen de buitenkant vanaf de straat zien. De gebouwen zijn het best te bekijken vanaf de kade, waar cruisepassagiers ze het eerst zien.

Het ronde wapenschild van jaspis van Simão Correia, omringd door een gevlochten plantaardig koord, bevond zich oorspronkelijk boven de kerkdeuren; het wordt nu bewaard in het gemeentemuseum van Portimão. Pinho Leal vermeldde ook een wapenschild van D. Baltazar de Melo da Cunha en zijn vrouw D. Beatriz de Almada op de boog van de hoofdkapel.