Shore Battery No. 30, Kustartillerie vesting in Sebastopol.

Kustbatterij nr. 30 is een kustartilleriefortuin ongeveer vijf kilometer ten noorden van de haven van Sebastopol, op een smalle bergkam. De twee gepantserde torens huisvestten elk twee 305 mm-kanonnen en rustten op 203 mm dikke daken, 300 mm zijwanden en 406 mm frontplaten. Het betonnen batterijblok ertussen beslaat ongeveer 5.000 m² met een plafond van vier meter.

De batterij werd tussen 1914 en 1934 gebouwd op een smalle heuvelrug ongeveer vijf kilometer ten noorden van de haven van Sebastopol en maakte deel uit van de verdedigingswerken van de vesting. In juni 1942 vocht de bemanning zonder munitie door in de ondergrondse ruimten tot Duitse stoottroepen op 26 juni het batterijblok binnendrongen en ongeveer 40 overlevenden gevangennamen. Na de oorlog werd de batterij hersteld met geschutkoepels van het slagschip Froenze en herbewapend met zes 305 mm-kanonnen.

De Duitse aanduiding "Maxim Gorki I" was een oorlogslabel, geen Sovjet-opdracht aan de schrijver. De batterij droeg simpelweg haar nummer 30 binnen de 1e zelfstandige artillerieafdeling van de kustverdediging van de Zwarte Zeevloot. Tegenwoordig is de plek een museumcomplex van het Militair-Historisch Museum voor Vestingwerken op het terrein van de voormalige militaire eenheid.

De site bevindt zich op verhoogd terrein met uitzicht op het water en is bereikbaar lopend. De toegang kan variëren afhankelijk van het seizoen en onderhoudsactiviteiten, dus het is verstandig om vooraf de omstandigheden te controleren.

Na de oorlog werd de batterij hersteld met koepels van het Baltische slagschip Froenze, voorheen Poltava, en gemoderniseerd naar zes kanonnen van 305 mm in plaats van vier. In het commandopost kwam het vuurleidingssysteem "Bereg" met radar en warmtedetectoren. Volgens de specificatie doorstond de installatie een chemische aanval van tien uur, bommen van 2000 kg of een nucleaire luchtexplosie.