Tower of St. Olav, Middeleeuwse toren in Vyborg, Rusland

De Toren van Sint-Olaf is de bewaarde hoofdtoren van het kasteel van Vyborg, in 1293 gebouwd uit granieten zwerfkeien met muren van 4,5 meter dik aan de basis. De twee onderste verdiepingen behouden de oorspronkelijke rechthoekige vorm van 15,5 bij 15,6 meter, terwijl de drie bovenste verdiepingen in 1561–1564 in baksteen als achthoek werden herbouwd. De toren wordt bekroond door een groene koepel met een dunne spits, en de witgepleisterde schacht heeft twee rijen kleine donkere boogopeningen.

Torkel Knutsson, rijksmaarschalk van Zweden, liet de rechthoekige donjon in 1293 bouwen na zijn kruistocht naar Karelië; de muren van granietblokken zijn 4,5 meter dik. Hij weerstond in 1322 het beleg door Novgorod. In 1561-1564 liet de Duitse meester Hans de Porte onder Erik XIV de bovenste verdiepingen afbreken en drie achthoekige bakstenen verdiepingen voor zwaar geschut optrekken, bedekt met lood uit Stockholm.

De toren is genoemd naar Olaf, de Noorse koning die het christendom in Scandinavië doordreef en na zijn dood heilig werd verklaard. In 1442–1448 liet Karl Knutsson (Bonde) een extra ring om de toren bouwen, die hem met de naburige gebouwen onder één dak bracht. Na de verbouwing van 1561–1564 werd de klok van de kasteelkapel naar de torenmuur overgebracht.

Het interieur van de toren bereikt men via een metalen trap die in 1891–1894 is aangebracht en naar een uitkijkplatform leidt; het granieten portaal bij de ingang komt uit dezelfde herbouw. Het kasteel staat op een eiland in de baai van Vyborg, en de toren rijst op achter een lage stenen muur en een roodbruin metalen dak. Het witte bovenstuk heeft twee rijen kleine donkere boogopeningen en een donkere leuning aan de voet van het groene dak.

De schacht in het midden van de begane grond is ongeveer zeven meter diep en de functie ervan is niet gedocumenteerd: hij is voorgesteld als gevangenis, andere bronnen noemen hem een wijnkelder. De donjon had geen put, anders dan de meeste torens van dit type. De bakstenen gewelven van de tweede verdieping bleven tot het einde van de 19e eeuw bewaard.