Deir el-Kahf, Romeins fort in het gouvernement Mafraq, Jordanië.

Deir el-Kahf is een Romeins fort van lokaal donker basalt in het gouvernement Mafraq, Jordanië. De laatantieke muren vormen een bijna vierkante omheining van ongeveer 60 bij 60 m, circa 1,50 m dik en plaatselijk 7,50 m hoog; de zuidoostelijke muur is het zwaarst beschadigd en er resteren geen daken. Rechthoekige openingen doorbreken de staande delen, en in de noordoostelijke muur ligt een enkele poort zonder flankeringstorens.

In de Severische tijd verrees een vierkant fortje zonder torens van ongeveer 28 × 28 m langs de Via Severiana, omstreeks 208-210 aangelegd onder Septimius Severus. In de late oudheid bouwden de Romeinen het uit tot een quadriburgium van circa 60 × 60 m met muren tot 7,5 m hoog, waarbij ze het metselwerk van het oudere fort hergebruikten. Alfred von Domaszewski en Rudolf Ernst Brünnow brachten het in 1898 in kaart en fotografeerden het.

De naam Deir al-Kahf betekent „grotklooster“, hoewel de plek een Romeins fort is; de Arabische naam kwam later. Het fort ligt tussen twee wadi's die net ten zuidoosten van de muren samenkomen; de Romeinen stuwden hun seizoenswater met een dam die nog steeds wordt gebruikt. Rond de ruïne groeide in de 20e eeuw een groot dorp en het land wordt weer bewerkt.

Het fort staat op vlakke grond tussen twee wadi's die net ten zuidoosten van de muren samenkomen; een Romeinse dam houdt daar nog altijd het seizoenswater tegen. De Syrische grens ligt ongeveer 3 km noordwaarts en de toegang loopt via lokale wegen vanaf de Via Severiana, de Romeinse grensweg die rond 208-210 onder Septimius Severus werd aangelegd. Een dorp uit de 20e eeuw omringt nu de ruïne.

Het fort ligt tussen twee wadi's die van de Jebel el-Druze komen; net ten zuidoosten van de ruïnes vloeien ze samen, en de Romeinen stuwden hun seizoenswater op met een dam die nog steeds in gebruik is. De meeste regen valt in december; de Syrische grens ligt slechts 3 km noordwaarts.