Church San Lazzaro, Rooms-katholieke kerk in oostelijk Pavia, Italië.

De kerk San Lazzaro is een klein gebouw met één schip in het oosten van Pavia, gebouwd in de 12e eeuw langs de Via Francigena. De topgevel is verrijkt met een blinde loggia en Byzantijnse keramische borden uit de 13e eeuw, terwijl enkele kapitelen van het centrale tweelichtvenster uit de Karolingische tijd dateren. Een vergelijkbare blinde loggia loopt langs de noordzijde, waar een tweede portaal opent.

Gedocumenteerd in 1157, toen Gislenzone Salimbene met zijn zonen Siro en Malastrava grond schonk aan de kerk en het pelgrimshospitaal aan de Via Francigena en het patronaat tot in de 17e eeuw behield. Bisschop Fulco Scotti stelde in 1216 de regels van het hospitaal op; Gian Galeazzo Visconti verleende voorrechten in 1376, pausen Martinus V en Paulus II in 1426 en 1466. Franse troepen beschadigden het complex tijdens het beleg en de slag bij Pavia in 1525. Pius IV verhief het hospitaal in 1565 tot commanderij van de Orde van Sint-Lazarus.

De naam komt van het leprozenhospitaal dat hier door de Orde van Sint-Lazarus werd beheerd; in 1565 verhief Pius IV het tot commanderij en in 1572 werd de orde verenigd met die van Sint-Mauritius. Sinds 1581 hangt de kerk af van San Pietro in Verzolo. In de gevel zitten Byzantijnse keramische schalen uit de 13e eeuw.

De kerk staat aan de oostelijke rand van Pavia langs het traject van de Via Francigena en hangt nog steeds af van de parochie San Pietro in Verzolo. Een tweede portaal opent aan de noordzijde, onder de blinde loggia die langs die flank loopt. Het interieur heeft één schip, waardoor de apsisfresco's vanaf de ingang zichtbaar zijn.

De blinde loggia op de façade en de noordzijde is versierd met Byzantijnse keramische schalen uit de 13e eeuw, een motief dat ook andere gebouwen in Pavia dragen. Enkele kapitelen van het middenvenster zijn ouder en dateren uit de Karolingische tijd.