Chiesa di San Giacomo, katholieke kerk in Gromo, Italië

De Chiesa di San Giacomo e San Vincenzo heeft geen echte façade: de vier ingangen liggen allemaal aan de zijkant, de hoofdtoegang op het zuiden met een 16e-eeuws portaal in Ardesio-marmer met het Trigramma van de heilige Bernardinus, gevolgd door acht treden naar beneden het schip in. Het interieur heeft drie schepen, gescheiden door drie grote spitsbogen van metselwerk die vier traveeën vormen; het hogere middenschip heeft een houten zadeldak, terwijl de lagere zijschepen kruisgewelven met 17e-eeuws stucwerk hebben. De zuidelijke traveeën rusten op twee grote zuilen uit de 14e eeuw, de noordzijde op één centrale zuil.

De kerk wordt voor het eerst vermeld in 1184 in documenten over de investering van bisschop Guala en ontwikkelde zich in de daaropvolgende eeuwen. Deze werd in 1453 ingewijd door bisschop Giovanni Barozzi, en verschillende religieuze congregaties voegden in de loop der jaren talrijke kapellen en altaren toe.

De volledige titel van de kerk verenigt twee heiligen, Jakobus de Apostel en Vincentius de Leviet, zoals blijkt uit het perkament van 1184. In 1238 kwamen in haar tuinen zestien buurtbewoners bijeen, onder wie vier notarissen, die het eerste statuut van Gromo opstelden. Een verslag uit 1666 noemt de broederschappen van het Suffragium, de Rozenkrans, het Allerheiligste Sacrament en de Disciplinati, elk met een eigen altaar.

De kerk staat in Bettuno Basso, buiten het centrum van Gromo, aan de oude weg tussen de gehuchten Boario en Ripa. Een met rivierkeien geplaveide laan leidt ernaartoe. Een echte voorgevel ontbreekt: alle vier ingangen liggen aan de zijkanten, en op het zuidelijke hoofdportaal volgt een trap van acht treden naar beneden het interieur in.

De kerk heeft geen echte façade: alle vier toegangen liggen aan de zijkanten, en de hoofdingang op het zuiden is een zestiende-eeuws portaal in marmer van Ardesio met een monoliete architraaf en het Trigram van de heilige Bernardinus in het midden. Acht treden leiden van daaraf naar beneden de kerk in. De stijl verwijst naar werk van Mauro Codussi, zoals de portalen van het Arciprete-paleis in Bergamo en van de kerk van Sedrina.