Porto di Giulianova, Zeehaven in Giulianova, Italië.

De haven van Giulianova strekt zich uit langs de Adriatische kust en is ingedeeld in twee hoofdmolen, waarbij het noordelijke gebied voor commerciële vissersboten en het zuidelijke gedeelte voor recreatieve boten bestemd is. De faciliteit beschikt over ongeveer 300 ligplaatsen met zoetwater, elektriciteitsaansluitingen en brandveiligheidssystemen.

De havenlocatie lag 250 jaar lang verwaarloosd tot 1913, toen burgemeester Giuseppe De Bartolomei en parlementslid Roberto De Vito de eerste pier in het zuiden lieten bouwen; de noordelijke tweelingpier volgde decennia later, op 130 meter afstand, met water van 5 meter diep. Eind jaren dertig zorgden de groothandelsvismarkt, het Casa del Pescatore en de eerste motortrawlers voor groei, en lokale schepen boven de 30 ton werden in de Tweede Wereldoorlog als mijnenveger ingezet. Bombardementen beschadigden de haven en bij de wederopbouw werden de twee pieren door een kade verbonden.

De groothandelsvismarkt opende eind jaren dertig, samen met de eerste visexpositie en de Casa del Pescatore, het vissershuis. In de jaren tachtig en negentig hoorde de vloot van Giulianova bij de tien grootste van Italië, met ongeveer 30.000 quintalen aanvoer per jaar en circa 2.000 directe en indirecte banen. De vangst bestaat uit witvis, blauwvis en weekdieren.

De haven is het hele jaar door toegankelijk voor bezoekers en bootoperators, met duidelijke paden die de commerciële en recreatieve zones verbinden. Het wordt aanbevolen om havenregels te volgen en voorzichtig te zijn bij ruw weer.

De haven wordt beheerd door een publiek consortium van de regio Abruzzen, de provincie Teramo, de gemeente Giulianova, de Kamer van Koophandel van Teramo en buurgemeenten zoals Tortoreto en Alba Adriatica. De twee pieren, 130 meter uit elkaar, werden begin twintigste eeuw aangelegd op initiatief van burgemeester Giuseppe De Bartolomei en parlementslid Roberto De Vito.