Grotte di Sant'Angelo, Kalkstenen grot in Cassano allo Ionio, Italië.

De Grotte di Sant'Angelo is een kalkstenen grot bij Cassano allo Ionio met ondergrondse kamers versierd met stalactieten, stalagmieten en minerale afzettingen. Het systeem strekt zich uit over meerdere niveaus met natuurlijke steenformaties overal zichtbaar.

De grotten waren tot het einde van de bronstijd een vaste woonplaats van landbouwgemeenschappen uit het midden-neolithicum (5e–4e millennium v.Chr.) en werden later in de metaaltijden bezocht. In 1951 verkende speleoloog Francesco Orofino als eerste de karstholten aan de voet van de Muraglione-rots. Santo Tinè voerde tussen 1962 en 1964 de eerste stratigrafische opgravingen uit, en van 1978 tot 1982 werd de Pavolella-grot opgegraven, die een funeraire bestemming met een zeldzame neolithische crematie aan het licht bracht.

De grotten zijn genoemd naar Sant'Angelo en het complex omvat de Grotta Pavolella, ook Grotta degli Scheletri (Grott der Skeletten) genoemd: opgravingen van 1978 tot 1982 toonden een funeraire bestemming aan, met een zeldzame neolithische crematie en beschilderd bandaardewerk. De onderste en bovenste Sant'Angelo-grot zijn elk meer dan een kilometer lang.

De grotten liggen aan de voet van de rotsrug die Muraglione heet, direct tegen de bebouwde kom van Cassano all'Ionio, en zijn dus te voet vanuit het dorp bereikbaar. Het complex omvat de Grotta Inferiore en de Grotta Superiore di Sant'Angelo, elk met meer dan een kilometer gangen, en de Grotta Pavolella. De bodem bestaat uit gips, klei en zand, en het inwendige is onverlicht; neem een lamp en stevige schoenen mee.

Ten zuiden van de Casa del Drago groeien zeldzame planten zonder licht, gevoed door water dat van de stalactieten druppelt. Ze worden hoogstens 35 cm, raken bijna altijd een stalactiet aan en kunnen groepen van meer dan veertig exemplaren vormen; dit verschijnsel werd aan de Italiaanse nationale speleologische wereld gemeld.