Basilica di San Nicolò, Basilica minor in Lecco, Italië.

De Basilica di San Nicolò staat verhoogd in het hart van Lecco, boven het Comomeer, met de zuidwestgevel naar het water gericht. Een dubbele trap van grijze steen leidt naar de neoklassieke puntgevel, bekroond door een eenvoudig driehoekig fronton en geleed door zes gecanneleerde Ionische pilasters, met vier halfronde nissen naast het portaal. Het interieur heeft drie schepen, het middenschip met tongewelf, en een halfronde apsis omgeven door een omloop met matroneum.

De kerk wordt voor het eerst vermeld in 1252 en staat in het Liber Notitiae Sanctorum Mediolani; het middeleeuwse gebouw had drie schepen. Op 23 augustus 1584 verplaatste Carlo Borromeo de zetel van de parochie van Castello naar Lecco. De herbouw begon in 1596 en verliep in fasen tot 1774, toen de neoklassieke gevel met driehoekig fronton en zes Ionische pilasters werd toegevoegd. Giuseppe Bovara gaf de kerk tussen 1831 en 1862 haar huidige vorm; de gevel werd in 1881-83 voltooid en de neogotische klokkentoren werd in de kerstnacht van 1904 ingewijd. Sinds 22 januari 1943 is het een basilica minor.

De kerk is gewijd aan de heilige Nicolaas, beschermheilige van zeelieden en schippers, gevierd op 6 december; een beeld toont hem met appels en een schilderij. De doopkapel, het enige overgebleven deel van de dertiende-eeuwse kerk, bewaart een doopvont uit 1596, en er is ook een middeleeuws wijwatervat. Naast de kerk staat het parochieoratorium van de heilige Lodewijk, nog steeds gebruikt door kinderen, jongeren en gezinnen, met de kapel van de Onbevlekte Maagd.

De basiliek is gemakkelijk te voet te bereiken vanuit het centrum van Lecco en ligt vlak bij de oever van het meer, wat het een vanzelfsprekende stop maakt tijdens een wandeling door de omgeving. De originele doopkapel verdient een voorzichtig bezoek, omdat het interieur kwetsbaar is.

De klokkentoren werd ontworpen door Giovanni Ceruti en in fasen gebouwd tussen 1882 en 1904 op de resten van een rond Spaans bastion; hij werd ingewijd in de kerstnacht van 1904. De negen klokken zijn gestemd in Bes 2, en de grootste, gegoten door Giorgio Pruneri uit Grosio, weegt 27 quintalen. Met 96 meter is het de hoogste klokkentoren van het aartsbisdom Milaan.